ซากุระ
ที่นี่
อยู่ใกล้กับหมู่บ้านฤดูใบไม้ผลิไหม
ใช่ ถึงจะอยู่ลึกเข้าไป ในภูเขามากกว่านี้อีกไกลก็เถอะค่ะ...
แต่สัมผัสได้จากบรรยากาศ ของเหล่าแมกไม้และทิวเขาใช่ไหมคะ
เพราะสัมผัสได้ถึงชีพจรวิญญาณ
มันผุดขึ้นมา
"เด็กคนนั้น"
จำได้
ยังคงมี
สายลมพัดผ่าน
เป็นครั้งคราว
สัมผัสผิวกายยามเช้า
เมื่อหิมะละลาย
ความมืดในดวงตาก็เลือนหาย
ตอนนี้
"เธอมองเห็นอะไร?"
เสียงนั้นดังก้อง
แม้ไม่รู้คำตอบ
ในความทรงจำ
รอยยิ้มของเธอวันนั้น
ไม่เคยเปลี่ยนไป
ยังคงไร้จุดหมาย
เป็นเพียงดอกไม้
ล่องลอยไปตามลม
(ลำนำรักผู้พิทักษ์ฤดูกาล ภาควสันตลีลา)
"เอาล่ะ"
ฤดูใบไม้ผลิบานสะพรั่ง
กลีบดอกไม้มาแทนน้ำตา
ตอนนี้
ความโศกเศร้าทั้งหลาย
จบลงไปนานแล้ว
เวลาหมุนเวียน
ฤดูกาลเปลี่ยนผ่าน
ท้องฟ้าสดใสอันห่างไกล
กลืนหายไปกับ
ความทรงจำ
ที่ยังไม่จืดจาง
เสียงนั้น
บ่งบอกถึงฤดูใบไม้ผลิ
ถูกทางฤดูใบไม้ผลิปฏิเสธ เรื่องการขอเพิ่มจำนวนองครักษ์เหรอ
ซากุระไม่พอใจหรือไง
ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนั้น
เผชิญกับกระแสต่อต้าน จากแผนกฤดูใบไม้ผลิของสำนักสี่ฤดูน่ะ
ถูกตำหนิในประเด็นที่ฝ่ายฤดูหนาว ถือวิสาสะส่งองครักษ์ไปประจำการ
โดยที่ไม่ได้แจ้งฝ่ายฤดูใบไม้ผลิ ให้ทราบตั้งแต่แรกน่ะนะ
เพิ่งจะถูกคนชั่วบุกโจมตีมานะ มันใช่เวลามาพูดเรื่องเรื่อยเปื่อยอยู่หรือไง
เรื่องนั้นเป็นเพียงการถูกลูกหลงจาก การบุกโจมตีพระราชวังฤดูร้อนเท่านั้น
ไม่ได้หมายหัวต่อนายบ่าว แห่งฤดูใบไม้ผลิแต่อย่าง... ใด
องครักษ์สองคน ที่ถูกส่งไปก่อนหน้านี้ก็ถูกถอดถอนแล้วงั้นเหรอ
(ประวัติส่วนตัวของกลุ่มองครักษ์ฤดูหนาว)
อย่างน้อยที่สุด ก็ทำให้ยอมรับแค่เรื่องนั้นได้สำเร็จแล้ว
ถึงจะให้ความรู้สึกว่าจำใจต้องยอมรับก็เถอะ
อิเทโจ
ทั้งเรื่องหมู่บ้านฤดูใบไม้ผลิ เมื่อสิบปีก่อนกับเรื่องสำนักสี่ฤดูในครั้งนี้
การปฏิบัติต่อพวกฮินางิกุที่ออกจะเกินไปก็ด้วย...
ไม่รู้สึกว่ามันแปลกบ้างเหรอ
โดยเฉพาะหมู่บ้านฤดูใบไม้ผลิ
ทั้งที่เป็นถึงตัวแทนแห่งฤดูใบไม้ผลิ...
ต่อให้บอกว่าถ้าตายไป เดี๋ยวตัวแทนคนใหม่ก็ถือกำเนิดขึ้นมาก็เถอะ
หรือว่า
ชาติกำเนิดของฮินางิกุ จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
รู้อยู่แล้วงั้นเหรอ
เมื่อก่อน บังเอิญได้ยินเรื่องที่นายกับซากุระคุยกันน่ะนะ...
แต่ว่า เรื่องรายละเอียด
หากมันจำเป็นต่อการปกป้อง ก็จำเป็นที่จะต้องรับรู้อีกครั้ง
ขอร้องละ
ช่วยบอกมาที
ต้องขออภัยด้วยค่ะ ท่านฮินางิกุ ซากุระทำผิดอย่างไม่น่าให้อภัยไปชั่วชีวิตเลย
กะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ ซากุระ
ดันลืมหยิบขนมที่เตรียมมาทานที่นี่ไปซะสนิทเลยค่ะ!
เป็นความผิดพลาดร้ายแรง ซากุระขาดคุณสมบัติของการเป็นข้ารับใช้ค่ะ
ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก
ไม่เลย!
เพื่อหวังจะให้นายท่านได้ทานรองท้อง ก่อนเริ่มพิธีและฟื้นฟูพละกำลัง
จึงทำการคัดแล้วคัดอีกจนได้ของดี ของวันนี้อย่างไดฟุกุสตรอว์เบอร์รีมา!
ถึงอย่างนั้น ๆ... ทำไมถึงลืมไปได้ ยัยบื้อ ๆ ยัยบื้อซากุระ!
ซากุระคือคนเบาปัญญาอันดับหนึ่งของยามาโตะเลยค่ะ!
ไม่เป็นไรหรอกนะ ซากุระ ฮินางิกุยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่
ขออภัยด้วยนะค้า!
นี่ ซากุระ
เพื่อเป็นการชดเชยขนมที่ลืมไป มาทานเจ้านี่ด้วยกันเถอะ
ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะ ท่านฮินางิกุ
โธ่... ซากุระ
วันนี้ห้ามพูดคำว่าขอโทษ!
อร่อยไหม
อร่อยจังเลยค่ะ ท่านฮินางิกุ
รู้มากแค่ไหนกัน
ฮินางิกุเป็นลูกนอกสมรส
ท่านพ่อของท่านฮินางิกุ
คือผู้นำตระกูลคาโยะซึ่งเป็นตระกูลเก่าแก่ แห่งหมู่บ้านฤดูใบไม้ผลิ... ชุนเก็ตสึ คาโยะ
ว่ากันว่าในอนาคต น่าจะได้สืบทอดตำแหน่งผู้นำหมู่บ้านต่อด้วย
ส่วนท่านแม่ก็คือคนที่นายเองเคยพบมาก่อน
ตัวแทนแห่งฤดูใบไม้ผลิรุ่นก่อน... ท่านโคบาอิ ยูคิยานางิ
เดิมทีแล้วเคยหมั้นหมายไว้กับท่านชุนเก็ตสึ
เคยเป็นคู่หมั้นกันงั้นเหรอ
ถ้างั้นทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้...
รู้จักตระกูลชิราฟุจิหรือเปล่า
เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงซึ่งมีอำนาจครอบคลุม ทั้งภายในและภายนอกหมู่บ้านใช่ไหม
ลูกสาวของตระกูลชิราฟุจิคนนั้น ดันไปตกหลุมรักท่านชุนเก็ตสึเข้าน่ะนะ
เพราะคิดว่าการแต่งกับทางนั้นจะได้ประโยชน์
มากกว่าการแต่งกับตัวแทนแห่งฤดูกาล ที่มีวาระแค่ชั่วรุ่นเดียว
ก็เลยถอนหมั้นงั้นเหรอ
อา
หลังจากนั้นก็มีลูกชายหนึ่งคน กับภรรยาเอกตระกูลชิราฟุจิ
แต่ว่า ความสัมพันธ์ของสามีภรรยาที่เริ่มต้นแบบนั้น ไม่มีทางที่จะไปได้สวยหรอก
ฮินางิกุได้ถือกำเนิดขึ้นมาบนโลกใบนี้...
ความรักที่ผิดต่อจารีต ได้กลายเป็นเรื่องที่รู้กันไปทั่วทั้งหมู่บ้าน...
ภรรยาเอกได้ก่อเหตุ บุกเข้าไปกวัดแกว่งดาบหมายจะปลิดชีพ
ท่านโคบาอิและท่านฮินางิกุที่เพิ่งลืมตาดูโลก
หลังจากเกิดเรื่อง ดูเหมือนท่านโคบาอิกับ ท่านฮินางิกุจะย้ายไปใช้ชีวิตอยู่นอกหมู่บ้าน
ในช่วงที่ท่านโคบาอิมักจะไม่อยู่บ้านบ่อย ๆ ก็ได้ท่านยายมาช่วยดูแลท่านฮินางิกุแทน
แต่ว่า หลังจากท่านยายเสียชีวิตแล้ว
ไม่นานหลังจากนั้น ท่านโคบาอิก็ล้มป่วยลงไปอีกคน...
คือว่านะ...
ภาพมันลอยขึ้นมาน่ะ
คงเพราะใกล้จะถึงหมู่บ้านฤดูใบไม้ผลิแล้วละนะ หรือไม่ก็...
หรือว่าเป็นเรื่องในอดีตอย่างนั้นเหรอคะ
อืม...
แต่ว่า
ไม่ใช่ของฮินางิกุหรอกนะ
แต่เป็นความทรงจำของ "เด็กคนนั้น"...
ฤดูใบไม้ผลิของท่านแม่ค่ะ
ท่านแม่ของฉันเป็นท่านตัวแทนแห่งฤดูกาลใบไม้ผลินะ
สุดยอดไหม...
สิ่งนี้ เก็บไว้เป็นที่ระลึกละกัน
เพราะเป็นฤดูใบไม้ผลิครั้งแรก ที่ได้อยู่ร่วมกับท่านแม่...
ฮินางิกุ ปล่อยมันไปตามเดิม
ท่านผู้นั้นที่กำลังจะไปพบหลังจากนี้ เกลียดเด็กที่ทำเรื่องแบบนั้น
แต่ว่า
ขอร้องละนะ ฮินางิกุ
อยากให้ท่านผู้นั้น...
เอ็นดูฮินางิกุน่ะ
ค่ะ
ขอโทษนะ
โคบาอิ มาแล้วสินะ
ลองพูดออกมาสิ ตามที่ซ้อมกันมา
หนูชื่อ ฮินางิกุ ยูคิยานางิ เดินทางมาจากอาเคโบโนะ
เป็นลูกสาวของ โคบาอิ ยูคิยานางิ
ปีนี้อายุครบห้าขวบแล้วค่ะ
ชุนเก็ตสึ คาโยะ
ร่างกายเป็นยังไงบ้าง
วันนี้สบายดีค่ะ...
ถ้าแค่วันนี้ก็แย่น่ะสิ
เตรียมที่ทางสำหรับพักผ่อนอย่างสงบเอาไว้ให้แล้วละ
ไปพักรักษาตัวเสียเถอะ
ขอฝากฮินางิกุเอาไว้ด้วยนะคะ
พอได้แล้ว...!
อีกอย่าง ถ้าเธอฟังที่ฉันบอก แล้วเดินทางมาที่นี่คนเดียวให้เร็วกว่านี้
เรื่องคงไม่ลงเอยแบบนี้...
อย่ามารังแกท่านแม่สิ!
ฮินางิกุ ไม่เป็นไรหรอก
ท่านผู้นี้...
คือท่านพ่อนะ
ท่านพ่อของหนูเหรอ
ใช่ ใช่แล้ว
แต่ว่า...
ไม่ ไม่มีอะไร...
เพราะในโลกที่แม่ไม่อยู่แล้ว ท่านจะช่วยปกป้องลูกแทนนะ
ท่านแม่จะออกไปทำให้ฤดูใบไม้ผลิ อุบัติขึ้นอีกแล้วเหรอ
ทั้งที่เป็นฤดูใบไม้ผลิเนี่ยนะ
ที่จริงแล้วร่างกายของท่านแม่ไม่แข็งแรงน่ะ
เพราะอย่างนั้นเลยต้องไปรับการรักษา
ถึงฮินางิกุไม่มีท่านแม่แล้วก็ไม่เป็นไรหรอก...
มันไม่ต่างจากที่ผ่านมาเท่าไรจริงไหม
ทั้งที่ตอนนี้ได้อยู่ด้วยกันแล้วแท้ ๆ
เพราะท่านแม่เป็นผู้หญิงที่ไม่ดี ถ้าอยู่ด้วยกัน ฮินางิกุก็จะถูกว่าร้ายไปด้วย
การไม่อยู่ด้วยกัน จะทำให้ได้ใช้ชีวิตที่มีความสุขกว่า
ต่อให้ถูกว่าร้าย ต่อให้ไม่มีความสุขก็ไม่เป็นไร อยากอยู่กับท่านแม่มากกว่า
ขอโทษนะ ฮินางิกุ
จากนี้ไปจะต้องมีเรื่องราวที่แสนเศร้า เกิดขึ้นอีกมากมายอย่างแน่นอน
แต่ว่า...
ไม่ว่ายังไงก็ขอให้อดทนไว้…
ต้องอดทนอดกลั้นเพื่อรอคอยจังหวะเผด็จศึก
ต้องอดทนอดกลั้นเพื่อรอคอยจังหวะเผด็จศึกเหรอ...
ใช่
ต่อให้ต้องเจอช่วงเวลาที่ทุกข์ทรมาน
ก็จงมีชีวิตรอดต่อไป จะหนีเพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอดก็ได้
การหนีไม่ใช่ความพ่ายแพ้หรอก
ขอแค่มีชีวิตรอดต่อไป
และจงเฝ้ารอวันที่จะมาเป็นฝ่ายสู้ได้อีกครั้ง...
จงโอบกอดดาบเอาไว้ในใจนะ...
สักวันช่วงเวลาที่จะได้กลับมาผลิบาน อีกครั้งจะต้องมาถึงอย่างแน่นอน
ไม่อยากสู้เลย
นั่นสิ... แต่ว่า บางครั้งมันก็มีช่วงเวลาที่ต้องลุกขึ้นสู้เหมือนกัน
ท่านแม่อยากจะปกป้องจากทุกสิ่งทุกอย่างเหลือเกิน...
แต่ว่า เพราะนี่คือชีวิตของลูก...
มีเพียงลูกเท่านั้นที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้นะ ฮินางิกุ
ใกล้ถึงเวลาแล้ว
ไม่เอา!
ไม่ ไม่เอา
ท่านแม่...!
ฮินางิกุ ต้องเป็นเด็กดีนะ
ท่านแม่ หนูต้องเฝ้าบ้านรออีกแล้วเหรอ...
ต้องเป็นเด็กดีไปจนถึงเมื่อไหร่
ช่วยเป็นเด็กดีแบบนี้ตลอดไปที...
จะเป็นเด็กดี จะเป็นเด็กดีแน่นอนค่ะ...! เพราะอย่างนั้น
มาเจอกันก่อนจะถึงฤดูร้อนได้ไหม
งั้น ฤดูใบไม้ร่วงล่ะ...
ฤดูหนาว...
พอถึงฤดูหนาวแล้วจะได้เจอกันไหมคะ ท่านแม่...!
ท่านแม่...
ยังอีกไกลเลยละ!
มาเล่นซ่อนหากันเถอะ ฮินางิกุ...!
จนกว่าท่านแม่จะเป็นฝ่ายเรียกหา ลูกห้ามออกตามหาเด็ดขาด
เมื่อถึงวันที่ลูกง่วงจนทนไม่ไหว และไม่สามารถลืมตาตื่นขึ้นมาได้อีก...
แม่จะเป็นฝ่ายไปส่งเสียงเรียกเองว่า "พอได้แล้ว"!
มะ ไม่นะ
ท่านแม่ ขอร้องละ อย่าทิ้งให้อยู่คนเดียวเลย...!
จะยอมเป็นเด็กดีแน่นอน
อย่าทิ้งไว้คนเดียวเลย...
ท่านแม่...
ท่านแม่
เจ็บจัง! เจ็บจัง!
เจ็บจัง! เจ็บจัง! เจ็บจัง! เจ็บจัง!
พอได้แล้ว...
อย่าเรียกชื่ออีกเลย...
น่ากลัว...
ไม่นึกเลยว่าลูกสาว จะต้องมารับช่วงต่อเป็นตัวแทนคนถัดไป...
ไม่เคยมีมาก่อน...
ลางร้ายนะ...
- ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น... - หวังว่าจะไม่ใช่ลางบอกเหตุของเรื่องไม่ดีบางอย่างนะ
ถูกสาปแล้วละ
เหมือนเธอเป็น
คนลงมือฆ่าเองนั่นแหละ
การสืบทอดตำแหน่งตัวแทนต่อกันสองรุ่นแม่ลูก...
เรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อนถือว่าเป็น "ลางร้าย"...
เป็นเรื่องที่พวกคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้าน น่าจะพูดกันนั่นแหละ
ในหมู่บ้านฤดูใบไม้ผลิ คนที่เรียกได้ว่าเป็นพวกพ้อง
ของท่านฮินางิกุอย่างบริสุทธิ์ใจมีเพียงคนเดียว
มีเพียงซากุระเท่านั้น
มีแค่เธอเท่านั้น
ที่คอยประคับประคองท่านฮินางิกุเรื่อยมา...
อยู่ด้วยกันตลอดไป คอยอยู่เคียงข้างตลอดทั้งวัน
ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ยอมแยกห่างจากกัน แม้เพียงชั่ววินาทีเดียว
นี่ นี่ ๆ ๆ
รู้ความลับของคฤหาสน์ ที่อยู่ตรงชายป่าท้ายหมู่บ้านหรือเปล่า
ท่านตัวแทนแห่งฤดูใบไม้ผลิคนใหม่ กำลังฝึกฝนอยู่ที่นั่นไม่ใช่เหรอ
มี "กระจกเร่งเวลา" อยู่ด้วยใช่หรือเปล่า!
ที่ว่าถ้าใครเห็นเข้าแล้วจะแก่จนตายน่ะเหรอ
เห็นว่ามีงูยักษ์อยู่ด้วย ถ้าใครเข้าไปจะโดนกิน!
โกหกทั้งนั้น แค่ปล่อยข่าวลือ เพื่อไม่ให้หัวขโมยเข้ามาใกล้นั่นแหละ
เอ๋ ทำไมล่ะ
ว่ากันว่าในสวนมี "ลูกท้อทองคำ" ด้วยละ
ทองคำ
เอ๋! จริงเหรอ
มันก็ต้องจริงน่ะสิ!
ดูน่าสงสัยจังเลยน้า
ก็พี่ชายเป็นคนบอกมานี่นา
ทองคำ...
ลูกท้อทองคำ ถ้าเอาไปขายจะได้เงินไหมนะ
มันก็แค่ลูกท้อไม่ใช่หรือไง
ลูกท้อลูกนั้นยังแข็งอยู่
นี่
เธอเป็นใครเหรอ
ฉะ ฉันชื่อ... ซากุระ
ซากุระ
เพราะอย่างนั้น
เลยถูกคุณพ่อกับคุณแม่ทิ้งไป... ตอนนี้เลยอยู่ที่สถานสงเคราะห์...
สถานสงเคราะห์เหรอ
ที่ที่พวกเด็กไม่มีพ่อแม่ ในหมู่บ้านอาศัยอยู่ด้วยกัน...
ถูกทิ้งแล้วค่ะ ตัวฉันน่ะ
บอกว่าเป็นคนที่ทำชื่อเสียงตระกูลฮิเมะดากะเสื่อมเสีย เป็นความอับอายของหมู่บ้าน
เพราะแบบนั้นพ่อแม่ทุกคน เลยบอกว่าห้ามไปทำตัวสนิทสนมด้วย...
เพราะแบบนั้นถึงอยู่ตัวคนเดียว...
อยากเกิดมาในครอบครัวที่ปกติธรรมดาบ้างจัง...
หลังจากนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อ
น่ากลัว...
ฉันเองก็...
อยู่คนเดียวมาตลอด
ท่านแม่... เสียไปแล้วน่ะ
ท่านพ่อบอกว่ามันเป็นความผิดของฉัน
เป็นเพราะฉันกลายเป็นตัวแทน...
ถึงได้ถูกสาป
ไม่อยากเป็นตัวแทนแห่งฤดูใบไม้ผลิ อะไรนั่นสักหน่อย...
การฝึกฝนก็ด้วย...
อยากกลับบ้าน แต่ว่า
กลับไม่ได้...
เหงาเหลือเกิน...
ไว้จะมาอีกนะคะ
จริงเหรอ
จะมาอีกเหรอ
โล่งอกไปที...! นึกว่าจะไม่มาแล้วซะอีก!
เฮ้ย!
ยัยเด็กนี่!
ไอ้เด็กที่เป็นความอับอายของหมู่บ้าน แอบเข้ามาจากไหนกัน!
ซากุระ...!
ปล่อยเดี๋ยวนี้! ปล่อยเดี๋ยวนี้!
ซากุระ!
นี่มันไม่ใช่ที่สำหรับเธอสักหน่อย!
อย่ากลับมาอีกเชียวละ!
หากผลักไส ซากุระ ฮิเมดากะ ออกห่างจากตัวฉัน ก็จะไม่ทำตามหน้าที่ค่ะ
ถ้าไม่ทำการฝึกฝนก็จะไม่ได้อาหารนะคะ!
ไม่ต้องการค่ะ
ขอร้องละค่ะ กรุณาทานเถอะนะคะ ขืนปล่อยไว้แบบนี้จะอดตายเอาได้นะคะ
จนกว่าจะพาซากุระมาอยู่ต่อหน้าฉัน จะไม่ทานอะไรทั้งนั้นค่ะ
ท่านฮินางิกุ พา ซากุระ ฮิเมดากะ มาให้แล้วค่ะ
พาซากุระมาตรงนี้
ท่านฮินางิกุ
ซากุระ!
เป็นอะไรหรือเปล่าคะ คงจะหิวแล้วใช่ไหม
ทำแบบนี้แล้วก็แอบกินน่ะ
หลังจากที่พาตัว ซากุระ ฮิเมดากะ กลับมาแล้ว
พลังเหนือธรรมชาติก็ก้าวกระโดดขึ้นมาเลยครับ
ดูเหมือนจะคิดว่า ถ้าต้องถูกพรากจากกันอีกก็คงจะรับไม่ได้ครับ
"ตัวแทนจะสำแดงพลังด้วยหัวใจ"
ถึงพ่อแม่จะเป็นคนไม่เอาถ่านก็เถอะครับ...
แต่เดิมทีแล้วตระกูลฮิเมดากะเป็นตระกูลมีชื่อเสียง ที่ผลิตผู้พิทักษ์ออกมาหลายรุ่นครับ
ถือเป็นกรณีพิเศษแล้วกันค่ะ
ทำการแต่งตั้งให้ ซากุระ ฮิเมดากะ ดำรงตำแหน่งผู้พิทักษ์ของตัวแทนแห่งฤดูใบไม้ผลิค่ะ
ท่านฮินางิกุ!
ซากุระ
ต่อจากนี้ไป... จะได้คอยอยู่เคียงข้างตลอดทั้งวันเลยค่ะ!
จริงเหรอ
ค่ะ!
ลาออกจากโรงเรียน มาอยู่ที่นี่ เพื่อปกป้องท่านฮินางิกุค่ะ
เพราะอย่างนั้น...
นับจากนี้ไป
อยู่ด้วยกัน
อยู่ด้วยกันตลอดไปค่ะ!
กะพริบตาสองครั้ง
อยู่ด้วยกันตลอดไป
ฉันก็ยังเป็นเธอไม่ได้
คอยอยู่เคียงข้างตลอดทั้งวัน
(ตอนที่ห้า: เพียงเราสองคน)
ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ยอมแยกห่าง (ตอนที่ห้า: เพียงเราสองคน)
มีชีวิตอยู่และได้พบกัน
จากกันแม้เพียงชั่ววินาทีเดียว (ตอนที่ห้า: เพียงเราสองคน)
แสงแดดแห่งฤดูใบไม้ผลิ
เคย... (ตอนที่ห้า: เพียงเราสองคน)
คิดไว้แบบนั้น (ตอนที่ห้า: เพียงเราสองคน)
สาดส่องน้ำตา
"เหนื่อยแล้วหรือ?"
ยังมีเรื่องราวมากมายที่ไม่รู้
จนรอไม่ไหว
แม้พรุ่งนี้ที่เป็นดั่งใจหวัง
จะไม่มาถึงเลยก็ตาม
แต่เมื่อวานเรายังได้หายใจต่อ
ในวันข้างหน้า
ไม่ว่าจะรู้สิ่งใด
ก็ไม่สำคัญ
เพราะเรายังจับมือกัน
เหมือนในวันนั้น
ฤดูกาลที่เวียนผ่าน
แม้ยังไม่รู้ปลายทาง
แต่เมื่อวานเรายังได้หายใจต่อ
ในวันข้างหน้า
ไม่ว่าจะรู้สิ่งใด
ก็ไม่สำคัญ
เพราะเรายังจับมือกัน
เหมือนในวันนั้น
(ตอนต่อไป: สถานที่ที่หวนคืน)