มีความสุขจังที่ได้มีลูกสาวน่ารัก
เธอแค่ฟังสิ่งที่ฉันพูดก็พอแล้ว
"ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงเสียที คุณแม่ดีใจเหลือเกิน"
ฮิ...
ฮิ ฮินางิกุน่ะ...
ไม่ใช่ ■■■■ สักหน่อยค่ะ...
เหล่าผู้คนที่เธอพยายามจะปกป้อง...
จะฆ่าให้หมดทุกคนเลย
ไม่...
ไม่
ท่านแม่
ไม่ได้นะคะ
ไม่ไหวแล้วละ
ยัง
พยายามต่อได้นะ...
พยายามต่อไม่ไหวแล้ว
จะตายเหรอ...
อืม
อยากตายแล้ว
เข้าใจแล้ว...
(กลับกันเถอะนะ เดี๋ยวจะส่งกลับไปเอง)
ยังคงมี
สายลมพัดผ่าน
เป็นครั้งคราว
สัมผัสผิวกายยามเช้า
เมื่อหิมะละลาย
ความมืดในดวงตาก็เลือนหาย
ตอนนี้
"เธอมองเห็นอะไร?"
เสียงนั้นดังก้อง
แม้ไม่รู้คำตอบ
ในความทรงจำ
รอยยิ้มของเธอวันนั้น
ไม่เคยเปลี่ยนไป
ยังคงไร้จุดหมาย
เป็นเพียงดอกไม้
ล่องลอยไปตามลม
(ลำนำรักผู้พิทักษ์ฤดูกาล ภาควสันตลีลา)
"เอาล่ะ"
ฤดูใบไม้ผลิบานสะพรั่ง
กลีบดอกไม้มาแทนน้ำตา
ตอนนี้
ความโศกเศร้าทั้งหลาย
จบลงไปนานแล้ว
เวลาหมุนเวียน
ฤดูกาลเปลี่ยนผ่าน
ท้องฟ้าสดใสอันห่างไกล
กลืนหายไปกับ
ความทรงจำ
ที่ยังไม่จืดจาง
เสียงนั้น
บ่งบอกถึงฤดูใบไม้ผลิ
ทำไม...
ทำไมถึงทอดทิ้งกันล่ะ!
ไม่มีบุปผาใดที่จะเบ่งบานอยู่ชั่วนิรันดร์
ช่างน่าคะนึงหายิ่งนัก เจ้าแห่งเหมันตฤดูผู้เป็นที่รักเอย
พอเป็นเพลงรักแล้ว เสียงก็จะกังวาลขึ้น...
ประดุจดั่งดวงจันทร์ ที่จักเฝ้าติดตามแผ่นหลังนั้นไปชั่วนิจนิรันดร์
สำแดงพลังติดต่อกันหลายวัน คงทำให้เหนื่อยใช่หรือเปล่า
เชิญทางนี้เลยค่ะ!
ซากุระก็นั่งด้วยสิ
เก้าอี้มันมีอยู่แค่ตัวเดียวค่ะ
งั้น
ขอนั่งตักซากุระละกัน
หิมะ...
สวยจังเลยนะ...
ท่านโรเซจะสบายดีหรือเปล่านะ...
ไม่เห็นต้องไปสนใจเลย เรื่องแบบนั้น...
ท่านไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจหรอก
อย่าพูดแบบนั้นสิ
เด็กคนนั้น
ตัว "ฉัน" คนก่อน...
เพราะว่าเป็นคนที่เคยชอบ... ยังไงละ...
จนถึงตอนนี้
ไม่ว่ายังไง
ก็ยังเก็บมาใส่ใจน่ะ...
แสดงว่าไม่ใช่เจตจำนงของท่านเหรอ...
นั่นน่ะสิ...
ตอนนี้ฮินางิกุน่ะ
เหมือนกำลังไปอาศัยอยู่ที่บ้านของใครก็ไม่รู้
ตามใจชอบเลย ประมาณนั้นน่ะ...
ที่แห่งนั้นคือบ้านของท่านค่ะ
แต่ว่า
ยังไงมัน
ก็ไม่ใช่อยู่ดีนั่นแหละ...
(เรย์เมย์ ปีที่สิบ)
จะยุติการค้นหาเหรอ!
เรื่องนั้น เพิ่งจะผ่านไปแค่ 3 เดือนเอง...
ทั้งที่ท่านฮินางิกุยังมีชีวิตอยู่แท้ ๆ...
ตั้งใจจะปล่อยให้ตายไปเฉย ๆ อย่างนั้นเหรอคะ!
ได้โปรดช่วยตามหาท่านฮินางิกุด้วยเถอะค่ะ! ขอร้องละ!
อย่าทิ้งกันเลย! ได้โปรดเปิดประตูที! ขอร้องล่ะค่ะ!
ซากุระ!
ท่านอิเทโจ...
(เรย์เมย์ ปีที่สิบห้า)
ว่ายังไงนะ...
การยุติการสืบสวนครั้งใหญ่
ถูกตัดสินแล้ว...
ลำพังพวกเรา
ไม่สามารถเปลี่ยนอะไรได้...
คนทรยศ...
โกหกกันสินะคะ ท่านอิเทโจ...
ทั้งท่านฮินางิกุ
ทั้งฉัน...
ซากุระ...
เป็นคนพูดเอง...
ว่าจะช่วยไม่ใช่หรือไงคะ!
ทั้งหมู่บ้าน...
ทั้งโรเซ
ทั้งอิเทโจ...
ทุกคน...
ทุกคน...!
ทำไมกัน...
ทำไม...!
ทำไมถึงทอดทิ้งกันล่ะ!
(เรย์เมย์ ปีที่สิบแปด)
จนป่านนี้แล้วคิดจะทำอะไร
ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะตามหาท่านฮินางิกุแท้ ๆ
อย่ามาเรียกจิกหัวฉันนะ!
กลับมาแล้วค่ะ
ตัวแทนฮินางิกุได้กลับมาแล้วค่ะ
ถูกค้นพบเมื่อประมาณครึ่งปีที่แล้วค่ะ
แต่ว่า
ท่านฮินางิกุ...
ท่านฮินางิกุ...!
กลับมาแล้ว...!
กลับมาแล้วจริง ๆ...
คนที่ช่วยชีวิตเราเอาไว้ เด็กสาวที่สำคัญที่สุดในโลก...!
ท่านฮินางิกุ!
ท่านฮินางิกุ...
ฉันเองค่ะ! ซากุระ ฮิเมดากะ เองค่ะ!
ซากุระ...
ซากุระของท่านเองค่ะ!
ทะ ท่าน... ท่านฮินางิกุ...
ท่านฮินางิกุ...
ที่ปกป้องเอาไว้ไม่ได้...
ต้องขออภัยด้วยจริง ๆ นะคะ
ตลอดมา... ตลอดมา... ซากุระน่ะ...
ซากุระ...
ใช่ซากุระ... จริง ๆ เหรอ...
ท่านฮินางิกุ!
เกิดอะไรขึ้นกับเส้นผมเหรอ
ทั้งที่เคยเป็นเส้นผมสีดำที่สวยงามแท้ ๆ
อยากเจอมาตลอดเลยค่ะ... ซากุระ... เฝ้าตามหามาโดยตลอดเลยค่ะ...
ตามหางั้นเหรอ
ไม่มีวันไหนที่ไม่ได้ตามหาเลยค่ะ
งั้นเหรอ... ตามหาฮินางิกุอยู่นี่เอง...
ขอโทษนะ...
ในฐานะข้ารับใช้
ต้องขออภัยเป็นอย่างสูง ที่ไม่สามารถปกป้องตัวท่านไว้ได้ค่ะ
ไม่ ไม่ใช่หรอก...
ฮินางิกุน่ะ...
ตายไปแล้วละ
คะ... คือว่า...
ตายไปแล้วคือยังไง...
ฮินางิกุคนก่อนน่ะ
ตายไปแล้ว
ฮินางิกุคนปัจจุบัน
เป็นคนละคน...
คนละคนเหรอ
ฮินางิกุคนก่อนน่ะนะ
เพราะทนไม่ไหว
ก็เลยหายไป...
ตอนนี้คนที่ซากุระตามหาไม่ใช่ฮินางิกุหรอก
แต่เป็นคนที่มาแทนที่น่ะ
มันก็จริง ถึงวิธีการพูดจะเปลี่ยนไปก็เถอะค่ะ... แต่ว่า
ไม่ใช่หรอก
ไม่ใช่หรอกนะ
ทั้งที่บอกทุกคนไปแล้วแท้ ๆ...
ขอโทษนะ ซากุระ
เพราะฉะนั้น
กลับไปได้แล้วละ...
ท่านฮินางิกุ...
ทุกคน
เฝ้ารอให้ "เด็กคนนั้น"
ตายไปอยู่ใช่ไหมล่ะ...
ถ้างั้น
จะทำให้เป็นแบบนั้นเอง
เดี๋ยวอีกไม่นาน ฮินางิกุคนปัจจุบันก็คงจะตายเหมือนกัน
ปล่อยไปตามยถากรรมเถอะ
กลับไปได้แล้ว
ขอบคุณนะ
ขอให้มีความสุข
นะ...
ซากุระ...
จะให้ใช้ชีวิตโดยลืมท่านฮินางิกุเหรอ...
ควรทำตามที่สั่ง
จากไปทั้งอย่างนี้แล้วมีความสุขเหรอ...
หยุดนะ...
หนวกหู!
ชีวิตแบบนั้น...
ไม่ต้องการ...
นอกจากสิทธิ์ที่จะได้อยู่เคียงข้างท่านผู้นี้แล้ว อย่างอื่นทิ้งไปให้หมด...
ไม่ค่ะ ท่านฮินางิกุ
มีเพียงที่เดียวที่ซากุระจะกลับไปค่ะ
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็คือข้ารับใช้ของท่าน
จะต้องกลับมาอยู่เคียงข้างท่านค่ะ
โปรดให้อภัยที่หายไปนานด้วยค่ะ
ซากุระ ฮิเมดากะ
บัดนี้ ได้กลับมาอยู่เคียงข้างท่านแล้วค่ะ
(ตอนที่หก: สถานที่ที่หวนคืน)
ได้รับรายงานจากพวกโทโดแล้วละ
ดูเหมือนว่าวันนี้ท่านฮินางิกุก็ประกอบพิธี
การอุบัติของฤดูใบไม้ผลิเสร็จสิ้น อย่างราบรื่นเช่นกัน
แล้วก็
บีบบังคับเบื้องบนจนได้มาน่ะ
ท่านฮินางิกุหนีรอดจากคนชั่วมาได้ และกลับมาถึงตั้งเมื่อ 2 ปีก่อน...
แต่ว่า
ทั้งหมู่บ้านฤดูใบไม้ผลิและสำนักสี่ฤดู ต่างก็ปกปิดเรื่องนั้นเป็นความลับมาโดยตลอด
จนกว่าพิธีการอุบัติของฤดูใบไม้ผลิปีนี้จะสำเร็จ
นั่นก็เพราะว่า
ท่านฮินางิกุที่กลับมา หัวใจแตกสลาย จนกลายเป็นอีกบุคลิกหนึ่งไปแล้ว...
ว่ากันว่าการที่ซากุระ ซึ่งเคยหายสาบสูญไปถูกพาตัวกลับมา
ก็มีเป้าหมายเพื่อช่วยในการฟื้นฟูครั้งนั้นเช่นกัน
มันอาจจะไม่เหมือนกับช่วงเวลานั้นอีกแล้วก็ได้...
ถึงจะเป็นอย่างนั้น...
(เรย์เมย์ ปีที่สิบแปด)
ท่านฮินางิกุ
ถ้าไม่ทานอะไรเลย เดี๋ยวจะล้มพับเอานะคะ
ไม่เป็นไร ปล่อยให้ฮินางิกุล้มลงแล้วตายไปเถอะ
ไม่ได้ค่ะ
มา อย่างน้อยทานสักคำก็ยังดี...
ท่านฮินางิกุ
อย่างที่เคยได้บอกไปหลายครั้งค่ะ
หากยังคงปฏิเสธการอุบัติของฤดูกาลอยู่แบบนี้ ชีวิตของท่านจะตกอยู่ในอันตรายค่ะ
หากท่านฮินางิกุไม่กรุณาทำให้เกิดการอุบัติ
ฤดูใบไม้ผลิก็จะไม่มาเยือนยามาโตะแห่งนี้ค่ะ
เพื่อที่จะเรียกฤดูใบไม้ผลิมา
มีแต่ต้องฆ่าท่าน แล้วให้ตัวแทนคนใหม่ถือกำเนิดขึ้นมาเท่านั้น...
มันไม่แปลกเลยที่จะมีพวกที่คิดแบบนั้นอยู่ค่ะ
เพราะอย่างนั้นถึงได้บอกอยู่นี่ไงว่าจะยอมตายให้...
คนที่ซากุระให้ความสำคัญไม่ใช่ฮินางิกุหรอก
แต่เป็น "เด็กคนนั้น" ใช่ไหม
เพราะอย่างงั้น ต่อให้ฮินางิกุตายไป ซากุระก็
ไม่ต้องเสียใจไป
หรอกนะ...
ท่านฮินางิกุ ซากุระเองค่ะ ขออนุญาตนะคะ
ท่านฮินางิกุ!
ซากุระ...
พอได้แล้ว...!
มันเจ็บนะ...!
เมื่อก่อน
ตอนที่ได้พบกับท่านฮินางิกุครั้งแรก...
เคยแอบเข้าไปในคฤหาสน์จนถูกจับได้ แล้วก็ถูกพรากจากกันไป...
ตอนนั้นท่านฮินางิกุขังตัวเองอยู่ในห้อง
บอกว่า "ถ้าไม่พาตัว ซากุระ ฮิเมดากะ มา ก็จะไม่ยอมปฏิบัติหน้าที่"...
จนพวกคนในหมู่บ้านพากันลำบากใจกันไปหมดเลย...
ต้องขออภัยด้วยนะคะ เผลอไปหน่อย...
คงจะจำไม่ได้แล้วสินะคะ...
รู้อยู่แล้ว...
เพราะข้างในของฮินางิกุ
ยังมีความทรงจำของ "เด็กคนนั้น"
หลงเหลืออยู่ไงละ...
ขอโทษ...
ซากุระ
ขอโทษ... นะ...
ไม่ต้องพยายามปกป้องฮินางิกุ
ที่
ไม่ใช่เด็กคนนั้น
ก็ได้นะ...
ที่ไม่สามารถพา...
"เด็กคนนั้น"
กลับมาให้ได้...
ขอโทษ
นะ...
ผิดแล้ว
ท่านฮินางิกุของซากุระได้กลับมาถึงแล้วค่ะ
คนที่กำลังใช้ชีวิตอย่างสุดความสามารถ อยู่ในตอนนี้ก็คือท่านไงคะ
ฉันอยากจะอยู่กับท่าน
ไม่ว่าอีกกี่ครั้งก็จะพูดค่ะ
สำหรับฉันต้องเป็นท่านเท่านั้นค่ะ
ต่อให้ท่านจะไม่สามารถยอมรับ ในตัวของท่านเองได้ แต่ฉันเข้าใจดีค่ะ
ท่านก็คือ ท่านฮินางิกุ คาโยะ ค่ะ
อืม
งั้น...
ต่อให้คิดถึง... ท่านโรเซต่อไป
ก็ได้ใช่ไหม...
มันเพราะอะไรกันนะ
ทั้งที่ฮินางิกุเป็นคนละคนแท้ ๆ
แต่ความรู้สึกชอบที่มีต่อท่านโรเซ
ดูเหมือนจะยังไม่ตายจากไปไหน...
เพราะฉะนั้นนะ...
อยากให้เด็กคนนั้น
ได้กลับไปเจอ
ท่านโรเซอีกครั้งจัง...
ทำไม...
ทำไมถึงทอดทิ้งกันล่ะ!
การที่ท่านถูกลักพาตัวไป เป็นเพราะฤดูหนาวค่ะ
ไม่ใช่หรอก คนที่ทำผิดก็คือคนชั่วต่างหาก
แต่ว่า... พวกฤดูหนาวกลับทำการทอดทิ้งค่ะ
พวกเราไม่มีพวกพ้องที่ไว้ใจได้หรอกค่ะ
ไม่ใช่แบบนั้นหรอกนะ
ไม่ มันใช่ค่ะ
ซากุระ หากมองว่าท่านโรเซกับท่านพี่อิเทโจ เป็นคนไม่ดี จะสบายใจขึ้นไหม...
โรเซ... อิเทโจ...!
พอจะเข้าใจนะ...
แต่ว่านะ นั่นน่ะมันก็แค่การที่ตัวเอง ทึกทักสร้างคนไม่ดีขึ้นมาเอาเองเท่านั้น
ความจริงแล้ว รู้อยู่แก่ใจดีสินะ
เรื่องที่ทั้งสองคนพยายามจะปกป้องน่ะ
การมองว่าใครสักคนเป็นคนไม่ดี มันทรมานนะ
ซากุระก็จะต้องทรมานต่อไป
"ความเกลียดชัง"
ต่อให้จะไม่แปรเปลี่ยน แต่ฮินางิกุก็ชอบซากุระนะ...
"หากทิ้งมันไป"
ไม่อยากให้ต้องมาทรมานหรอกนะ...
"ก็จะอ่อนแอ"
ออกตามหาท่านมาตลอดหลายปีเลยค่ะ
"หากอ่อนแอก็ไม่อาจกลายเป็นคมดาบได้"
ต่อให้ฤดูใบไม้ผลิจะทอดทิ้ง ต่อให้ฤดูหนาวจะทอดทิ้ง ก็ยังคงออกตามหาค่ะ
(กำลังตามหาเด็กผู้หญิงที่หายตัวไปค่ะ)
"หากกลายเป็นคมดาบไม่ได้ก็ปกป้องไม่ได้"
สำหรับฉัน ความโกรธแค้นคือสิ่งจำเป็นค่ะ
ความเกลียดชัง...
มันจำเป็นต้องมีค่ะ...!
"เด็กสาวผู้เป็นที่รักยิ่ง
นายเหนือหัว
ปกป้องไว้ไม่ได้...
ท่านฮินางิกุ คงจะไม่ทราบใช่หรือเปล่า
ว่ามีมนุษย์ที่หากขาดความเกลียดชังไป ก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้ค่ะ...
หากปกป้องไว้ไม่ได้
ทั้งท่านฮินางิกุและตัวเรา
ก็จะต้องตายยังไงละ...
ท่านฮินางิกุ
อะไรเหรอ
จะพยายามทำตามที่ท่านบอกอย่างสุดความสามารถค่ะ
เพราะอย่างงั้นแล้ว
ช่วยบอกว่า
ชอบอีกสักครั้งจะได้หรือเปล่าคะ...
อยากได้พลังที่จะได้พยายามต่อไป...
เมื่อไหร่ฤดูใบไม้ผลิจะมาถึงสักที! เธอมันหมดประโยชน์แล้ว!
(เรย์เมย์ ปีที่สิบเก้า)
ต่อให้ใช้เวลาไปถึงหนึ่งปี ตัวแทนก็ยังคงใช้งานไม่ได้อยู่ดี
พอได้แล้วละ หน้าที่ของเธอจบลงเพียงเท่านี้ค่ะ
มันกำลังจะเริ่มต่อจากนี้แท้ ๆ...!
ในที่สุดก็ทำให้เชื่อใจได้แล้ว... ทั้งที่คิดว่าจะได้เริ่มตอบแทนคุณแล้วแท้ ๆ...
นอกจากเราแล้ว จะมีใครเข้าใจในตัวท่านผู้นั้นอยู่อีก...
ต่อให้จะแตกสลายไปมากมายแค่ไหน ท่านฮินางิกุก็ยังคงเป็นท่านฮินางิกุ
ท่านผู้นั้นคือเทพเจ้าของเรายังไงละ...!
ท่านฮินางิกุ...
แค่อยากอยู่เคียงข้าง...
กลิ่นของ
ฤดูใบไม้ผลิ...
ท่านฮินางิกุ!
อยู่ตรงนี้ค่ะ!
ซากุระ
อยู่ตรงนี้ค่ะ!
ซากุระ...!
อยู่ด้วยกันเถอะ ขอร้องละ
จะยอมทำทุกอย่างเลย...
ได้โปรดให้อยู่เคียงข้างต่อไปด้วยเถอะค่ะ
จะยอมทำทุกอย่างค่ะ
เพราะยังไม่ได้ทำอะไรเพื่อท่านเลยสักอย่างเดียว
โลกใบนี้มันน่ากลัวเหลือเกิน...
ทั้งที่น่ากลัวแต่ก็ยังต้องมีชีวิตอยู่...
ยังต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกเหรอ...
ซากุระจะปกป้องเองค่ะ
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่น่ากลัวแค่ไหน ก็จะปกป้องให้ได้อย่างแน่นอนค่ะ...
ถ้าหากต้องการ
ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็จะพูดออกมา
โง่เขลา
น่าสมเพช
ซากุระ
รู้อยู่แล้วละ
ชอบ
เพราะเกลียดชังมนุษย์ที่ได้รับความเมตตา จากเจ้านายโดยไม่ต้องพยายามอะไร
จึงเอ่ยปากขอให้มอบมันให้แก่ตัวเองบ้าง
ชอบนะ
ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องการ
ความรักของท่าน
อยากให้มองมาที่เราเพียงคนเดียวเท่านั้น
ทั้งมุมที่อ่อนโยน แล้วก็มุมที่ขี้โมโหด้วย
ความหวังที่ทำให้มีชีวิตอยู่
มีเพียงท่านเท่านั้น
ชอบ
ที่สุด
ทุกครั้งที่ท่านมอบความรักให้แก่เรา
มันรู้สึกราวกับว่าบางสิ่งในตัวเราได้รับการให้อภัย
ไม่เป็นไรแล้วนะ...
ซากุระ...
ท่านฮินางิกุ...
ฉันเองก็ชอบค่ะ
ขอโทษนะคะ ๆ ถ้าหากสามารถชอบท่าน ในแบบที่ธรรมดากว่านี้ได้ละก็...
อยากรับฟังอยู่เคียงข้างไปชั่วชีวิตค่ะ ในที่ที่ใกล้ที่สุด
โดยไม่พรากจากกัน...
แต่ว่า หากไม่ใช่ตัวตนที่เป็นอยู่นี้ เราก็ไม่สามารถทำหน้าที่ต่อไปได้
อื้ม
จะให้บอกกี่ครั้งก็ได้นะ
ว่าฮินางิกุ
ชอบ
ซากุระ...
อย่าลืมเด็ดขาดละ
ชอบนะ
ค่ะ
ซากุระเองก็ชอบค่ะ...
เพราะฉะนั้น แค่ในตอนนี้เท่านั้น ทั้งความเกลียดชังและความยึดติดต่างก็ยังจำเป็น
ไม่อาจปล่อยมันไปได้
จะคอยปกป้อง
ตลอดชั่วชีวิตค่ะ...
กะพริบตาสองครั้ง
อื้ม
ฉันก็ยังเป็นเธอไม่ได้
ซากุระ ชอบนะ
ชอบที่สุด ๆ เลย
มีชีวิตอยู่และได้พบกัน
สิ่งที่ดำรงอยู่ระหว่างเราสองคนไม่ใช่ความรัก
แสงแดดแห่งฤดูใบไม้ผลิ
แต่มันกลับรุนแรงยิ่งกว่าความรัก และบริสุทธิ์ยิ่งกว่าความเสน่หาใด ๆ...
สาดส่องน้ำตา
"เหนื่อยแล้วหรือ?"
ยังมีเรื่องราวมากมายที่ไม่รู้
ถึงแม้จะพังทลายไปเสียหน่อย แต่ก็นับว่าเป็นความรู้สึกที่ปกติทั่วไป
จนรอไม่ไหว
แม้พรุ่งนี้ที่เป็นดั่งใจหวัง
จะไม่มาถึงเลยก็ตาม
แต่เมื่อวานเรายังได้หายใจต่อ
ในวันข้างหน้า
ไม่ว่าจะรู้สิ่งใด
ก็ไม่สำคัญ
เพราะเรายังจับมือกัน
เหมือนในวันนั้น
ฤดูกาลที่เวียนผ่าน
แม้ยังไม่รู้ปลายทาง
แต่เมื่อวานเรายังได้หายใจต่อ
ในวันข้างหน้า
ไม่ว่าจะรู้สิ่งใด
ก็ไม่สำคัญ
เพราะเรายังจับมือกัน
เหมือนในวันนั้น
(ตอนต่อไป: สนธยา)