คิกออฟ
จุดแข็งของทีมเรามีแค่อย่างเดียว...
คือมีจำนวนเยอะกว่า
"ชิน เท็นมะ เรียวเฮย์ จูโซ / คิโต้"
แค่ส่งบอลไปให้เพื่อนร่วมทีมคนนึง ที่ไร้คนประกบล่ะก็...
มาแล้ว
โอกามิคุง
เอ๊ะ... เมื่อกี้อยู่คนละฟากเลยนี่
เร็วเว่อร์
งั้นเริ่มจากแทนคำทักทายแล้วกัน
นี่จะชู้ตตั้งแต่เปิดเกมเลย
..อ้าว
โกหกใช่มั้ยเนี่ย
เล่นเอาเสาโกลล้มเลย
ขืนเตะเต็มแข้งเดี๋ยวความจะแตกเอา...
ช่างมันสิ ไอ้เรื่องห่วงว่าจะปิดบังความลับยังไง..
ก็เอาไว้หลังจาก ซัดให้มันหน้าหงายได้ก่อน
ออกนอกสนาม ทีมชมรมคหกรรมคิกอิน
เมื่อกี้นี่ของจริงเหรอ
เจ๋งพอตัวเลยนะนั่น
ไม่ใช่แค่เจ๋งพอตัวแล้ว
เท็นมะคนนั้นถึงกับ...
ถ้าแค่แรงเตะอย่างเดียว ก็ระดับทั่วประเทศแล้วรึเปล่า
เอาเรื่อง
ถ้าแค่ให้เตะเฉย ๆ ก็ประมาณนี้
เพราะฉันไม่เคยเตะกระป๋องไกลแพ้ใครเลย
"Kill Blue"
"ตอนที่ 6 พูดขอบคุณดี ๆ ไม่เป็นรึไง"
"วันที่16 เดือนพฤษภาคม วันเสาร์"
โอ้โห โอก้านี่เอาเรื่องแฮะ
แบบนี้ท่าทางจะลืมคติที่อยากอยู่เงียบ ๆ ไม่เตะตาใครไปแล้วรึเปล่า
เจ๋งชะมัดเลยนะ โอกามิคุง..
สุดยอดไปเลย แบบนี้อาจจะแข่งกันสูสีก็ได้นะเนี่ย
อ้าว
อ๊ะ เดี๋ยวผมคิกอินให้เอง
งั้นก็ฝากด้วยนะครับ
เป็นอะไรไปน่ะ ชิน
โคฮาซาเมะคุง
เฮ้ย นี่นาย.. แล้วจุกนมอยู่ไหน
หล่นหายไปนานแน้ว...
เอ๊ะ มามแน้ว แมวน้ำ
อย่าบอกนะว่า... หายตอนไปหยุดลูกชู้ตน่ะ
อืม.. หาย.. แซ้บ.. หายสอย..
หมอนี่ ถ้าไม่ได้ดูดจุกนมแล้ว โรคตื่นคนจะกำเริบหนักน่ะครับ
เอ๋..
แต่ก่อนหน้านั้น
ก็แอบสงสัยว่าทำไม ต้องดูดจุกนมตลอดเวลาด้วยอ่ะนะ...
ใช่มั้ยคะ...
อ๋อ... เพราะสะกิดไปนิดนึงก็เลยแฉลบไปสินะ
ไม่มีอันสำรองเอาไว้เหรอ
เขาบอกว่า.. อยู่ในกระเป๋าที่ห้องเรียนแน่ะ
อ๊ะ เดี๋ยวไปเอามาให้ค่ะ
เดี๋ยวฉันไปด้วย
รบกวนด้วยนะครับ
ช่วยไม่ได้...
เอาเป็นว่ายืนนิ่ง ๆ อยู่ตรงนี้ก่อนล่ะ
อย่างน้อยคงพอขวางโกลได้บ้าง
ข้อได้เปรียบหายเกลี้ยง
กลายเป็นแข่งทีมละสองคนเหมือนเดิมเฉย
นี่
พวกเราจะกลับมาแข่งต่อได้รึยัง
อยากนอนหนุนตักแล้วให้โนเร็นลูบหัว
เนี่ยนะฝันของเขา
เจ้าตัวว่างั้นอ่ะค่ะ...
หมอนี่มันจะหลุดโลกไปไหนเนี่ย
เจ้าหมอนี่...
เจอแล้ว
ดีนะเนี่ยใส่เคสไว้พร้อมเลย
ยังคิดเลยว่า ถ้าต้องจับมือเปล่าจะเอาไง...
ดีล่ะ พวกเรารีบกลับกัน
แต่ว่า เหมือนจะมีสาเหตุอยู่นะ เรื่องจุกนมเนี่ย
ไปถามอะไรมางั้นเหรอ
อืม เคยถามว่าทำไมถึงดูดของพรรค์นั้นน่ะ
ถามตรง ๆ ไม่อ้อมค้อม
ก็แหม ฉันว่าใครไม่ถามสิพิลึกกว่าเยอะ
อืม ก็เป็นเพราะทำให้ใจเย็นลงได้
แต่ถ้าถามว่าทำไมถึงเป็นงั้นล่ะก็...
เพราะคุณแม่ที่ตอนนี้ท่านไม่อยู่แล้ว
ป้อนจุกนมให้ฉันดูดอย่างอ่อนโยน...
มีแค่สัมผัสตอนนั้น ที่จำได้แบบเลือนลาง...
ไม่แน่บางที มันอาจจะเกี่ยวข้องอะไร กับเรื่องนั้นก็ได้
อาจจะมีอดีตที่ขมขื่นซ่อนอยู่ก็ได้
ยอม ๆ ให้เขานอนหนุกตักหน่อยมั้ยล่ะ
เดี๋ยว เรื่องนั้นกับให้นอนหนุนตักนี่ คนละเรื่องมั้งคะ...
ดีล่ะ การแข่งเป็นยังไงบ้างแล้ว
มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
อ๊ะ กลับมาแล้วเหรอ
ชินคุงทำผลงานต่อเนื่อง ด้วยการรับลูกชู้ตสังหาร...
ของเท็นมะคุงรัว ๆ เลย
นี่ไม่เรียกทำผลงานแล้ว เขาเรียกโดนยำ
โดนแย่งลูกไปแล้ว
แย่แล้ว... รีบ ๆ เอาไปให้เร็ว
เอ๊ะ
ขืนรับบอลไปมากกว่านี้ได้ตายจริงแน่
เอ๊ะ ถึงตายเลยเหรอ แต่จะให้ยังไงอ่ะ
ขว้างไปเลย ฉันว่าเธอน่าจะเก่งกีฬาสุดแล้วด้วย
โอ๊ย..โธ่เอ๊ย มันอะไรกันนักหนา
ชินคุง นี่จุกนมใหม่ของนายนะ
ชิ
เฮ้ย
โทษทีนะ..
แต่ปล่อยให้เป็นเหมือน ที่ผ่านมาไม่ได้แล้วล่ะ
เพราะฉันเอง ก็มั่นใจเรื่องท่าเตะเหมือนกัน
หยุดลูกได้
บรรยากาศต่างจากเมื่อกี้ลิบลับไปมั้ย
ชินคุง
ชิน
งั้นก็มาลุยกันเลย การดวลมันจากนี้ไปต่างหาก
แบบว่า เหมือนมีนายคนเดียว กลายเป็นตัวละครสายต่อสู้ไงไม่รู้แฮะ
แค่ลูกสับขาหลอกเด็กอมมือ แต่มันเร็วเป็นบ้าเลย
หนอย บ้าเอ๊ย
ใช้การเปลี่ยนจังหวะในพริบตา...
ไอ้นี่แหละ
ที่ทำแต้มไม่ขึ้นเลย ไม่ใช่เพราะแค่เจ้าจุกนมคนเดียว
ทั้งที่ดูยังไง ก็แค่มือสมัครเล่นแท้ ๆ...
หมอนี่เป็นใครกันแน่
ออกนอกสนาม
โอ๊ย เสียดายแทน
สุดยอดเลย แบบว่า เหมือนค่อย ๆ เก่งขึ้นรึเปล่า
เปล่าหรอก...
ไอ้ที่อยากโค่นเท็นมะให้ได้ มันก็มีส่วน...
แต่ถึงจะไม่มีเรื่องนั้นมาเกี่ยว...
นาน ๆ ทีได้เล่นกีฬาบ้าง มันก็สนุกชะมัดเลย
อืม ..เอ๊ะ เอ๋ นี่ร้างไปนานเหรอเนี่ย
เรื่องปกติของผู้ใหญ่เลยนะครับเนี่ย
ข้อดีคือถึงจะมีความระทึกใจ
แต่ไม่ต้องมีใครตายเนี่ยแหละ
การเข้าท้าทายโดยทดลอง แล้วก็ผิดพลาดซ้ำไปมาได้...
มันเร้าใจเป็นบ้าเลย
นี่ เท็นมะ
หือ
ไอ้การเพ่งเล็งโอกามิเป็นพิเศษของนายน่ะ
ความจริงแล้ว เป็นเพราะนายต้องการคู่แข่งรึเปล่า
หือ
ถึงเกิดมามีร่างกายฟ้าประทาน แต่ก็ยังมุมานะไม่ขาด
จะเป็นการแข่งแบบไหนก็ต้องใส่ให้สุด
สูงส่งเหนือใคร...
แล้วก็เพราะอย่างนั้น
นายถึงได้กระหาย คนที่สูสีกันกับนายอยู่ใช่มั้ย
ก็เปล่านะ ไม่เลย
ก็ฉันชอบใส่ให้สุดนี่นา
ถ้าชนะด้วยแต้ม 100 ต่อ0 ได้ล่ะ ก็อยากทำแบบนั้น
อืม...
โอ๊ย อยากเอาหัวมุดปี๊บจังเลยยย
แล้วที่มาแข่งกีฬาสามประเภท
ก็เป็นเพราะฉันรักกีฬาสามอย่าง ที่ว่าจนเลือกทิ้งไปไม่ได้
แล้วก็... ฉันอยากจะเป็นคนสูงส่งเหนือใคร
แบบที่เรียวเฮย์ว่าไว้เมื่อกี้
จะเป็นกีฬาไหน ก็มักจะมีผู้เล่นในตำนานใช่ม้า
แล้ว ต่อให้นักกีฬามืออาชีพ จะทำผลงานมากแค่ไหน
ก็ต้องโดนเอาไปเปรียบเทียบ กับเจ้าพวกนั้นอยู่ดี
นั่นแหละที่น่าโมโห
แต่ถ้าเกิดฝากตำนานไว้ในกีฬา สามประเภทมันซะเลยล่ะ
ฉันก็จะเป็นโอนลี่วัน
แบบที่จะไม่มีใครตั้งข้อครหาได้เลย แม้แต่คนเดียว...ไงล่ะ
มีอะไรหลายอย่างในตัวหมอนี่ที่เกินลิมิต คนธรรมดาสามัญซะจนน่าทึ่งเลย
แต่ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อนมาแต่เด็ก คงตัดเพื่อนมันเรียบร้อยละ
ก็ตามนั้นแหละ
เรื่องคู่แข่งเนี่ย ฉันก็ไม่ได้อยากได้อะไรหรอก
แต่ความหงุดหงิด ในฐานะที่หนึ่งนี่มันก็มีจริง ๆ นะ
เฮ้ย
ดีล่ะ
อืม ใช้ได้เลย ชักจะน่าสนุกขึ้นมาแล้ว
ถึงจะบอกว่าชอบใส่ให้สุด
แต่ฉันก็ไม่ได้นิยมซ้ำศพใครด้วย
เพียงแต่มันหายากมากเลยนะ..
ของเล่นที่ถึงนัวเนียจนสุดแรง แล้วก็ยังไม่พังเนี่ย
เอาล่ะ จากนี้ฉันจะเอาจริงแล้วนะ
ท่าทางจะไม่ใช่แค่ขู่นะ
ว่าแต่ เพิ่งเคยเห็นคนพูดแบบนั้นจริงจัง
เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย
ก็มักจะมีคนเข้าใจผิดบ่อยๆ
แต่การยังไม่เอาจริงของเท็นมะเนี่ย
มันต่างจากการเล่นแบบหยามหน้านิดนึง...
ในหัวหมอนั่นคิดแต่เรื่อง ที่จะทำให้ตัวเองแกร่งขึ้นอีก
และเพื่อการนั้นแล้ว
ไม่ว่าจะเจอคู่แข่งแบบไหน เขาก็ไม่เคยออมมือ
แต่ถ้าเกิดไล่ต้อนจริงจังมากไป
แล้วอีกฝ่ายยอมแพ้ขึ้นมาก็จะแย่เอา
ดังนั้นหมอนั่นจึงจำกัดขอบเขตและ ประเภทในการเล่นที่ให้เหมาะสมกับคู่แข่ง
ว่าง่าย ๆ ก็คือ...
เป็นการเล่นแบบตีกรอบเพื่อพัฒนาตัวเอง
ภูมิใจเอาไว้ได้เลย
เพราะจะเป็นกีฬาแบบไหน...
ก็แทบไม่มีสักครั้ง ที่เท็นมะจะเลิกตีกรอบตัวเอง
ทั้งที่ก็แค่เลี้ยงลูกอยู่เฉย ๆ แต่แข็งอย่างกับหินเลย
เร็วมาก
เท็นมะตุงตาข่าย
สมกับเป็นยอดมนุษย์
ไม่ค้านสายตาเลย ทะลุด่านสามคนรวด
"1 ต่อ 0"
แล้วก็จบเกมครึ่งแรก
ทีมเท็นมะ เอาคืนได้ด้วยการนำไปก่อนหนึ่งลูก
สุดยอดมาก แล้วที่สำคัญ...
ขนาดพวกเราที่เชียร์โอก้ายังเผลอดีใจ ตามเลยนะ แบบนี้...
คนอะไรยิงเข้าลูกเดียวยังเฮลั่นขนาดนี้
รัศมีซูเปอร์สตาร์สุด ๆ
ขนาดรุมกันสามคนยังไม่ไหว ถ้างั้นต้องทำยังไงดี..
ปล่อยให้ผมเล่นคนเดียวเลยได้ไหม
เอ๊ะ
หรือจะพอ มีทางชนะ..
เปล่า ไม่มี
แต่ยังไงเรื่องมันก็เริ่ม มาจากผมไปหาเรื่องก่อน
ไม่สิ ไงก็ช่างเถอะ
เอาเป็นว่าขอผมเล่นคนเดียวเถอะ ขอร้องล่ะ
เปิดเกมครึ่งหลัง ทีมชมรมคหกรรม จะมีทางโต้กลับแน่เหรอ
เฮ้ย บุกเดี่ยวตัวต่อตัว
คิดว่าจะชนะได้รึไง
งั้นเอาไปอีกลูกนึงละกัน
ฝ่าออกไปไม่ได้ ได้ไงกัน
หมายความว่าไง
ต่อให้มีสมรรถนะทางกีฬาเหนือคนทั่วไป...
แล้วทำไมถึงตามทันได้เนี่ย
ทำไมกันนะ โอกามิคุง เหมือนเขาจะดู
กำลังสนุกอยู่
เอาตรง ๆ ไม่มีทั้งแผน หรือโอกาสชนะอะไรเลย...
เพียงแต่ ตอนที่ยังเด็กกว่านี้ เราเกลียดความพ่ายแพ้สุด ๆ...
จะเป็นการดวลไร้สาระแค่ไหน
เราก็มักจะเอาจริงมันทุกอย่าง..
แต่ยิ่งโตเป็นผู้ใหญ่มากเท่าไหร่
ก็เริ่มไม่มีความรู้สึก อยากจะไปใส่ใจแต่แรก...
สิ่งที่งานต้องการจากตัวเรา
มีแค่ผลลัพธ์ที่แม่นยำ
แต่ว่า ยิ่งอายุมากขึ้นและมีผลงานมาก
ชีวิตก็ยิ่งน่าเบื่อลง โดยไม่รู้สาเหตุ...
ฉันก็แค่นึกถึงความรู้สึก เมื่อสมัยนั้นได้..
การได้ดวลกันแบบจริงจัง
เพื่อบอกว่าจะไม่ยอมแพ้นี่ดีชะมัด
ขอบใจนายแล้วกัน
เป็นเพราะนาย ฉันถึงสนุกเป็นบ้าเลย กับตอนนี้
นายนี่ชอบพูดอะไรเหมือนคนแก่จังนะ
แต่ขอยอมรับว่าเห็นด้วย
การดวลน่ะมันต้องให้ได้แบบนี้สิ
แล้วในท้ายที่สุด... ฉันก็จะชนะ
โอ้โห รุกรับไม่หยุด
ไม่มีใครยอมใครเลยสักคน
จนถึงเมื่อกี้ แค่ตามให้ทันก็เต็มกลืนแล้วแท้ ๆ...
เท็นมะไม่มีทางแพ้ในเรื่องกายภาพได้แน่
หรือจะอ่านทางออก... ไม่สิ...
เขาจับจังหวะลมหายใจได้
จะเป็นเกมกีฬาบนดิน
หรือการเข่นฆ่ากันในโลกใต้ดิน
ถ้าปะทะกัน หนึ่งต่อหนึ่งก็ไม่ต่างกันเลย..
ต้องมองจังหวะบุกของอีกฝ่ายให้ออก
แล้วตอบสนองให้ทัน..
เตะชนกันตรงๆเลย
ฉันต่างหากที่จะเป็นฝ่ายชนะ
ด้านแรงใจก็เสมอกัน
ไม่หรอก ไม่ได้เท่ากันสักหน่อย
เพราะทางนี้มีความแค้นกับแกเต็ม ๆ เลย ไอ้เบื๊อกนี่
อย่ามาหยามชมรมคหกรรมเชียวนะ...
แล้วก็สำนึกในความผิดของตัวเองด้วย
ไม่ใช่แค่พูดเพราะว่ามันเป็นเรื่องสะดวก เข้าทางตัวเองพอดี...
แต่พูดเพราะว่าซาบซึ้ง ในน้ำใจของคนที่ทำอาหารให้กับนาย
ถ้ามีคนทำข้าวปั้นมาให้...
ก็พูดขอบคุณดี ๆ ให้เป็นหน่อยสิโว้ย
เข้าไปแล้ว โกล
โกหกใช่มั้ยเนี่ย
ทำลูกคืนได้แล้ว
ทีมชมรมคหกรรม ทำคะแนนตีเสมอได้ด้วย
เจ๋งเป้ง
- ไชโย - ชนะแล้ว
ให้ตายสิ เป็นอะไรของนายเนี่ย ทำไมแข่งแพ้ได้
รีบไปทำลูกคืนได้แล้ว
พอแล้ว
เล่นต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ
ขอกิ๊ฟอัพ ฉันเป็นฝ่ายแพ้แล้ว
เมื่อกี้เขาว่าไงนะ ยอมแพ้เหรอ
งั้นก็จบแค่นี้เหรอ
ยอมแพ้เนี่ยนะ ทำไมมายอมตอนนี้ล่ะ
แล้วนายไม่เป็นอะไรเลยเหรอ
แบบนั้นก็ถือว่า ชวนให้ช็อคไม่น้อยเลยนะ...
ขาฉันเจ็บเพราะเตะสวนกันเมื่อกี้
ขืนยังฝืนต่อไป จะส่งผลกระทบกับการแข่งหลัก
ไม่ได้จะดูถูกพวกนายนะ
แต่ฉันมีกฎว่าจะฝืนตัวเอง ในการแข่งกีฬาที่ทุ่มเทด้วยตัวเอง
ถึงจะเจ็บใจแต่ก็เล่นต่อไม่ไหวแล้ว
ชนะแล้วเหรอ
เกมเซ็ท
เอาจริงเหรอเนี่ย... เท็นมะแพ้เนี่ยนะ
ก็นะ จบเกมเหมือนถ่ายทุกข์ไม่สุดก็งี้...
ช่วยไม่ได้หรอก
ก็ขอยอมรับความอับอายละกัน
ว่าแต่ว่าเรียวเฮย์...
ขอยืมไหล่หน่อยได้ไหม
ฉันเดินลำบากกว่าที่คิดอ่ะ
เอ๋ ตัวก็สูงแถมยังหนักมากนะนายเนี่ย...
รู้อยู่แล้วน่า
นี่ มีผ้าพันแผล อยู่ในกล่องพยาบาลใช่มั้ย
อ๊ะ ใช่
ยื่นขามาสิ
ถึงฉันจะไม่เชี่ยวชาญ
แต่ก็คง ออกมาดีกว่าไม่ทำอะไรเลยแหละ.. มั้งนะ
คุณประธานชมรม... คหกรรม
ฉันชิราอิชิ..ชิราอิชิ จิซาโตะ
เอ้า ถอดถุงเท้าด้วย
ทำไมล่ะ
ฉันยังไม่ทันได้ขอโทษอะไรพวกเธอ
ตามสัญญาเลยนะ
แล้วเดิมทีก็เป็นศัตรูของพวกเธอด้วย
นายนี่พูดเรื่องอะไรของนายกันแน่นะ
ให้ตายสิ
พวกชนเผ่าสายต่อสู้นี่มันมีแต่คำว่า มิตรกับศัตรูในหัวรึยังไง
แต่เอาเถอะ ที่ฉันปรี๊ดแตก กับคำพูดของนายก็เป็นเรื่องจริงด้วย
อันที่จริงก็เป็นตัวตั้งตัวตี....
แต่ว่า เรื่องนั้นกับเรื่องนี้ ถือเป็นคนละเรื่องกัน
เวลาลำบากก็ต้องพึ่งพาอาศัยกัน
มันก็ง่าย ๆ แค่นั้นเองนี่นา
อืม เสร็จแล้ว
ชมรมพวกฉันก็เป็นแบบนี้แหละ
ปกติของเรา ก็ไม่ได้จะให้ทำตามหรอกนะ...
แต่ต่อให้มีตอนไหน ที่ถูกผู้คนพากันโห่ใส่ขึ้นมา
นายที่แน่วแน่และให้ความสำคัญ กับการทำเพื่อความฝันของตัวเอง
ฉันคิดว่ามีค่าควรนับถือมากนะ
ไปยืมไม้ค้ำยันมาแล้วนะ
จะเอาไหม
ทุกคนในชมรมคหกรรมครับ
นี่ไม่ใช่แค่ทำตามสัญญา
แต่เป็นคำพูดที่มาจากใจจริงของผมเอง...
ขอโทษด้วยครับที่พูดจาดูถูก
ข้าวปั้นของว่างอร่อยมากเลยครับ
ขอบคุณมาก ๆ เลยครับ
อย่างน้อยมันก็เป็นคนจริงใจอ่ะนะ ไม่ว่าจะแง่ดีแง่ร้าย...
ดีจ้า
อ้าว เรียวคุงก็อยู่ด้วยเหรอ
พอดีว่า ผมเอาหนังสือ ที่ลืมให้โอกามิคุงมาส่งน่ะครับ
อีกเดี๋ยวก็คงจะมาแล้วล่ะมั้งนะ
ดีครับ
อ้อ โอกามิคุง...
โอกามิคุง ไปเจออะไรมาล่ะเนี่ย
แบบว่า... หลังจากนั้นก็โดนรุมทาบทาม เข้าชมรมจากทุกทิศทางเลยน่ะ...
ก็จริงนะ
เพราะเล่นโชว์ความสามารถไปขนาดนั้นนี่นา
แถมเก่งมาก... แบบเกินธรรมดาไปเยอะ...
อืม....
ตอนนั้นมัน แค่บังเอิญน่ะ เหมือนเป็นแรงฮึดตอนไฟไหม้ไรงี้น่ะ
แล้วจะเอาไงล่ะลูกพี่
สุดท้ายก็เป็นเป้าสายตาสุด ๆ อย่างที่คิดเลยนี่ครับ
ทำไงดีอ่ะ...
สวัสดีคร้าบ
ทำไมล่ะ..
เท็นโด เท็นมะ..
เดี๋ยวสิ ทำหน้ายังกะเห็นผีเลย...
นี่หรือว่านายก็จะ เข้าชมรมคหกรรมด้วย
เปล่า ไม่เข้าหรอก
แล้วนี่นายดูดอะไรตลอดเลยเนี่ย
ฉันมานี่เพราะมีธุระน่ะ
ที่จริง ฉันมีเรื่องนึงอยากจะบอก
กับคุณจิซาโตะน่ะ
ผมตกหลุมรักคุณเข้าแล้ว
โปรดคบเป็นแฟนกับผมด้วยครับ
ผมน่ะ ถึงจะแกร่งที่สุดในด้านกีฬา
แต่ไม่มีความรู้เรื่องอื่น ๆ นอกจากนั้นเลย
พอคุณจิซาโตะพูด ผมถึงรู้ตัว...
ว่าผมอยากจะ อยู่เคียงข้างคุณจิซาโตะไปตลอด
เดี๋ยวก่อน ช่วยรอเดี๋ยวแป๊บนึงได้ไหม...
ไอ้เรื่องแบบนี้เนี่ย...
คือฉันยังไม่ค่อยชินเท่าไหร่...
คือทำไมอ่ะ จะบอกว่าไม่ถนัดเลยก็คงได้...
แล้วนี่นายจะใช้ชีวิต แบบซื่อตรงไปถึงไหนเนี่ย
อาจารย์
จู่ ๆ มาจ่งมาจีบอะไร พี่สาวคนสำคัญของฉันหา ไอ้สวะ..
- เดี๋ยวปั๊ดเชือดซะหรอก - นี่หรือว่า
จะหวงพี่สาวมาก ๆ เลยเหรอ
จะยูนิคอร์น หรือป๊อบคอร์นอะไรก็ไม่รู้แหละ...
แกจะโดนสับเละเป็นหมูบะช่อแน่..
ใจเย็นก่อนจารย์ อย่าวู่วาม
เท็นมะ เอาเป็นว่าออกไปข้างนอกก่อนเหอะ
เอาเถอะน่า อาจารย์เขา ตั้งท่าปราณอัสนีสายฟ้าฟาดแล้ว
ให้ตายสิ อย่าก่อปัญหาได้มั้ย...
นี่คิดจะทำอะไรของนายน่ะ
จู่ ๆ ก็ไปพูดล้อเล่นแบบนั้น
เปล่านะ ฉันจริงจังเลย
จะหมอนี่หรือชินก็พอกันเลย
ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็โดนชมรมกีฬาแห่กันมาเป็นโขยง
ตั้งสมาธิกับการเรียนไม่ได้เลยสักนิด...
ทั้งที่ฉันก็แค่อยากจะเรียนหนังสื อเงียบ ๆ ไม่สะดุดตาใครแท้ ๆ
ไม่สะดุดตาใคร อยากจะเรียนหนังสือ อยู่เงียบ ๆ
ก็นายมันทั้งหิวแสง ทั้งอยากจะโชว์ผลงานไปทั่ว
แล้วก็ไม่อยากเรียนด้วยนี่นะ เกือบลืม
ฉันว่านายทำไม่ได้หรอก แถมสะดุดตาไปแล้วด้วย
ก็ไม่รู้นะว่านายปิดบังอะไรไว้
แต่สักวันมันต้องความแตกหมดแน่
ก็นายนี่แหละที่ไม่ธรรมดาที่สุด
มือสมัครเล่นที่ไหนจะแข่งบอลชนะฉันได้
ถึงจะบังเอิญหรือมีลูกฮึดก็ทำไม่ได้หรอก
ไอ้คนแบบนั้น
จะเป็นอันดับต้น ๆ ของกีฬาแบบไหนก็ไม่มีเลย
นั่นสินะ ต่อให้ไม่มีเรื่องในคราวนี้
มันก็อาจจะขึ้นอยู่กับเวลาแล้วก็ได้...
เพียงแต่ว่า ต่อให้เป็นงั้น....
ไอ้ชีวิตในรั้วโรงเรียนแสนสงบสุขน่ะ
มันคือสิ่งล้ำค่า ที่ไม่มีไรมาเปรียบเทียบ...
และไม่มีอะไรมาทดแทนได้สำหรับฉัน
เพราะงั้น....
ฉันถึงอยากจะอยู่ที่นี่ ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้
แล้วหลังจากนั้น
ก็ไม่รู้ว่า เป็นการทำเพื่อขอโทษฉันรึเปล่า
แต่ก็เหมือนจะมีความช่วยเหลือ จากหมอนั่นนิดหน่อย
อาการบาดเจ็บของเท็นโด เท็นมะถูกปล่อยข่าว
ทำให้ข่าวและนิตยสารวงการกีฬา
ต่างก็พุ่งความสนใจที่ประเด็นนี้
แน่นอนว่า นั่นไม่ใช่เรื่องจริงเลย
แต่ที่ข่าวถูกแพร่ออกไป
ก็เพื่อให้คนเชื่อว่าที่โอกามิ จูโซชนะ
เป็นเพราะเท็นมะอยู่ในช่วงที่ใกล้เคียง กับฟอร์มเลวร้ายที่สุดเลย...
มันก็เท่านั้น
และมันก็ส่งผลให้ความนิยมในตัวฉันถดถอย
ไม่มีเสียงร่ำลือจากคนรอบข้าง
และพวกชมรมกีฬาที่มาทาบทามอีกต่อไป....
แถมท้าย
พอไปถามว่าแล้วแบบนี้ งานแข่งหน้าร้อนของแต่ละหมวดกีฬานี่
ต้องถอนตัวด้วยมั้ย
ก็บอกว่าหายดีแล้ว
ให้เป็นการคืนชีพแบบปาฏิหาริย์ก็ได้นี่
เจ้าตัวว่างั้นแหละ
ค่อยโล่งอกไปทีนะครับ ลูกพี่
เกือบไปแล้ว... แบบนี้ถือว่าแถได้เนียน ๆ...
มั้งนะ