ทุกความเจ็บปวดที่แล่นผ่าน
เส้นเลือดของฉันไป
ทะลุทะลวงผ่านหัวใจ
ถึงสมองตอนที่ลืมคิดไปแล้ว
มันก็ไม่ทุกข์ร้อนอะไร
แต่รอยแยกรอยร้าวเล็ก ๆ
ที่มีสายลมอันขื่นขม
พัดออกมานี้ช่วยอภัยแก่มันที
ความไม่เอาไหนของฉันคนนี้
รวมทุกอย่างไม่ว่าจะถ้อยคำหรือน้ำตา
แม้แต่ปีกที่งอกตามอารมณ์
บัดนี้จะขอยอมรับทุกอย่างไว้บนบ่า
งั้นต้องขอบอกลา
จะวางทุกอย่างลงไว้ที่ตรงนี้
ไม่ต้องกลัวอะไร มุ่งสู่ฟ้านี้
ปล่อยตัวตามแรงกระพือปีก
ตามสายลมนี้
วันที่เราได้ซึมซาบจิตสังหารจากมนุษย์เป็นครั้งแรก
คือไม่กี่วันก่อนพวกท่านพ่อจะออกจากหมู่บ้าน
บางทีคงเป็นโจรภูเขา
เจอตอนออกไปล่าสัตว์กับท่านพ่อ
ในภูเขาลึกนั่น เราเกือบถูกฆ่า
จำนงต่อต้านอันแรงกล้าว่า "แกไม่จำเป็นต่อโลกใบนี้"
ที่อบอวลแน่นอยู่ในอากาศรอบข้าง
เหมือนมันทะลุผ่านชั้นผิวหนังเสียดแทงเข้ามา
ทุกรูขุมขนบนร่าง
เข้าถึงมวลเนื้อและอวัยวะภายในโดยตรง
ยูรุ
ปลอดภัยหรือเปล่า
นี่มัน
เลือดอีกฝ่ายสินะ
พ่อขอโทษ
เป็นเพราะพ่อละสายตาเอง
นี่อะไร...
อะไร
ยูรุ จำไว้ให้ดี
นี่คือจิตสังหาร
จากนี้ลูกคงเจออีกหลายครั้ง
ไม่สิ
ตราบที่ยังมีชีวิต
คงโดนสิ่งนี้สาดเข้าใส่ครั้งไม่ถ้วน
ภายภาคหน้ามีใครแผ่สิ่งนี้ใส่ลูก จงอย่าได้ลังเลเด็ดขาด
สงบใจลงบ้างหรือยัง ยูรุ
วันนี้อยู่บนเขาสักคืนแล้วค่อยกลับหมู่บ้าน
ค่อย ๆ สงบจิตสงบใจไปก่อน
สูดลมหายใจลึกเข้าไป
แล้วค่อย ๆ ปล่อยออกมา
ใช่
เหมือนปล่อยใจที่ปั่นป่วนทิ้งไปพร้อมกับลมหายใจ
จิตใจที่ปั่นป่วน บางที่บางเวลาก็ทำเราถึงตายได้
ยิ่งพรานที่ต้องสู้แลกชีวิต กับสัตว์ป่าแบบพวกเราก็ยิ่งแล้วใหญ่
สงบจิตใจแยกแยะสถานการณ์ให้ขาด
ตัวเองควรทำอะไร
ทำยังไงให้รอดด้วยสิ่งที่มีในตอนนั้น
เป็นสิ่งที่ต้องคิดตลอด
ความตาย...
มันหาช่องจู่โจมตอนจิตใจปั่นป่วนเสมอ
ฟังนะ ยูรุ
ห้ามบอกเรื่องโจรภูเขาทำร้ายกับคนในหมู่บ้าน
ทำไมล่ะ
พรรคพวกโจรภูเขานั่น อาจมาจู่โจมหมู่บ้านก็ได้
ต้องบอกให้ทุกคนรู้ไว้
ไม่หรอก พวกมันคงไม่มาจู่โจมหมู่บ้านเรา
อย่าบอกใครทั้งนั้น
กลับถึงหมู่บ้านแล้วให้ทำตัวตามปกติ
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สงบสติอารมณ์ไว้ล่ะ
คุณมิเนะ
กลับมาแล้ว
ค่อยยังชั่ว
ได้ยินว่าค่ำแล้วก็ยังไม่กลับมาเลยเป็นห่วงแทบแย่
โทษที ๆ
ดันไล่ตามเหยื่อเข้าไปในภูเขาลึกน่ะ
ไม่อยากฝืนกลับเพราะพายูรุไปด้วย เลยค้างบนภูเขาคืนนึง
เสียเวลาตั้งคืนนึง แต่หาเหยื่อไม่ได้สักตัวเลยเหรอ
ไม่สมเป็นคุณมิเนะเลย
นานทีก็มีวันแบบนี้บ้าง
คุณมิเนะ
คุณเคียวกะ กลับมาแล้ว
ค่อยยังชั่ว
ยูรุก็อยู่ด้วย
เห็นไม่กลับมาสักที เป็นห่วงแทบแย่
เกิดอะไรขึ้นบนเขาเหรอ
ไม่มีอะไรหรอก แค่ไล่ตามเหยื่อจนเพลินไปหน่อย
บาดเจ็บมาเหรอ
เลือดหนูที่จับมากินเป็นมื้อเย็นน่ะ
โอ้ยหิวชะมัด
แค่หนูอย่างเดียวไม่พอยาไส้เลย
นางิสะล่ะ อยู่กับอาซะเหรอ
ใช่ อยู่ข้างในน่ะ
ดีล่ะ ไปกินข้าวเช้ากับทุกคนเถอะ ยูรุ
อือ
นางิสะ
ท่านแม่ กลับมาแล้ว
ยินดีต้อนรับกลับ
กลับช้าจนเป็นห่วงแทบแย่
โทษที ๆ
ขอโทษนะอาซะ เผลอเข้าไปในภูเขาลึกจนกลับมาช้า
บาดเจ็บหรือเปล่า
ท่านพี่เป็นอะไรไหม
ไม่เป็นอะไรเลย ไม่ต้องห่วง ๆ
ไม่เป็นไร
ก็ไปนอนค้างกลางแจ้งเล่นเอาเครียดจนนอนไม่หลับ
เลยเหนื่อยนิดหน่อยละมั้ง
ท่านพี่
รักษาตัวด้วยนะ
อีกนิดเดียวก็ล่าตัวได้แล้ว
- นางิสะ - ตัวใหญ่มากเลยล่ะ
ถ้าเป็นท่านพี่รอบหน้าต้องล่าได้แน่
นั่นสินะ
หนูจะเฝ้ารอดูนะ
หลังเกิดเหตุการณ์นั้นไม่นานนัก
ท่านพ่อท่านแม่ก็ทิ้งเราสองพี่น้องแล้วจากหมู่บ้านไป
ก็เคยคิดแบบนั้น...
แต่ที่จริงดูเหมือนฉันจะถูกทิ้งไว้คนเดียว
ท่านพ่อกับท่านแม่ พาอาซะหนีออกมาจากหมู่บ้าน
ส่วนที่ฉันอยู่ด้วยมาตลอดสิบปี
โดยคิดว่าเป็นอาซะนั้น...
กลับเป็นอาซะตัวปลอม
ตลอดสิบปีมานี้
ฉันโดนผู้คนในหมู่บ้านฮิงาชิหลอกมาตลอด
นี่เป็นคำบอกเล่าของอาซะที่อ้างว่าเป็นตัวจริง
และอาซะที่อ้างว่าเป็นตัวจริงยังบอกอีก
หนูน่ะ
ตายมาแล้วครั้งนึง
เพราะโดนมือสังหารของหมู่บ้านฮิงาชิฆ่า
(ตอนที่ 7 อาซะ กับ "ปลด")
หลังจากออกจากหมู่บ้านฮิงาชิแล้ว
ต้องพยายามหลบหนี
จนได้ตระกูลคาเงโมริช่วยคุ้มครอง
พอชีวิตเริ่มเข้าที่เข้าทาง
ท่านพ่อท่านแม่กลับหายตัวไป
และเมื่อปีก่อนตอนอายุ 15 ฉันถูกมือสังหารจับได้
ตอนนั้นเลยถูกฆ่ามาหนนึง
ก็เลยได้พลัง "ปลด" ติดตัวมา
นี่เป็นพลังของยมลที่อยู่ในรอยต่อ...
ระหว่างดินแดนคนตายกับโลกปัจจุบัน
ที่ฉันได้พบ
เป็นยมลเจ้าของพลัง "ปลด"
เอ้าแหม มีร่างเนื้อมาด้วยแฮะ
อ้าว
น่าจะโดนนักฆ่าจากหมู่บ้านฮิงาชิเฉือนคอ...
ตายแล้ว
เจ้าน่ะ
ตายไปแล้วหนนึง
งั้นที่นี่คือนรกเหรอ
มันก็ใช่ว่าดูไม่เหมือนสวรรค์
แล้วใยเจ้าคิดว่าตัวเองจะตกนรกเมื่อตาย
โดยไม่ใคร่คิดสงสัยบ้างเลยล่ะ
ใช้ชีวิตแบบไหนในโลกทางโน้นรึ
ที่นี่คือรอยต่อระหว่างแดนคนตาย กับโลกคนเป็นของพวกเจ้า
เอ่อคือ มันไปอยู่ตรงไหนกันนะ
อ๊ะ
เจอแล้ว นี่ไง
ในประเทศของพวกเจ้าเรียกกันว่า
โยโมสึฮิราซากะ
เหมือนเรื่องที่ท่านพ่อเล่าให้ฟังเลย
เรื่องเล่าขานของหมู่บ้าน
กล่าวไว้ว่าคู่แฝดชายหญิง
ก่อนและหลังตะวันขึ้น ในวันที่ระยะวันคืนยาวเท่ากัน
จะเดินทางสู่แดนยมโลก และกลายเป็นผู้ปกครองยมล
คำเล่าขานผิดเพี้ยนไปนิดหน่อยตามคาด
ที่ถูกต้องเป็น "เดินทางสู่หน้าแดนยมโลก"
คนหมู่บ้านฮิงาชิ
ตั้งใจจะมาฆ่าฉันจริง ๆ
หากไม่สิ้นชีพก็ไม่อาจมาที่นี่ได้
และเจ้าจะเอายังไงต่อล่ะ
เอ๊ะ
มนุษย์ที่มานี่มีทางเลือกเพียงสอง
คือยอมตายไม่ก็ยอมรับข้า
ถ้าอยากตาย แค่หล่นร่วงจากทางสายนั้นก็พอ
ถ้าอยากอยู่ก็จงยอมรับข้า
ยอมรับพลัง "ปลด" แล้วกลับสู่โลกที่เจ้าอาศัยอยู่
สะดวกออกนะ
ขอเพียงอยู่ในระยะสายตา
จะ "ปลด" หัวแม่ทัพข้าศึกคนใดจากลำตัวกลางสนามรบก็ย่อมได้
หากปิดฉากการรบได้ด้วยตัวคนเดียว
ในยุคสงครามคงได้เป็นถึงวีรชน
นอกจากนี้ยังมีวิธีใช้อีกหลากหลาย
แต่ในทางกลับกันพวกที่หวัง ใช้ประโยชน์ก็จะกรูเข้ามาหาเจ้า
อาจจะเหมือนตกนรกทั้งเป็น
บางทีตายซะอาจจะดีกว่าก็เป็นได้
นรกอาจจะเริ่มขึ้นแล้วก็ได้
ท่านพ่อท่านแม่ถูกลักพาตัวไป ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง
เพราะฉันเกิดมา ท่านพ่อท่านแม่ถึงได้...
เดี๋ยวก่อน
ท่านพี่มาที่นี่แล้วหรือยัง
ไม่ได้ถูกฆ่าใช่ไหม
ไม่รู้สิ
คนผู้นั้นน่าจะยังไปที่อยู่ของเจ้า "ผนึก" อยู่
ไม่ได้มาที่แห่งนี้
ข้าไม่รู้หรอกว่าพี่ชายเจ้าเป็นยังไงบ้าง
ฉันตายไม่ได้...
ท่านพี่ถูกทิ้งไว้ที่หมู่บ้าน
ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
อาจถูกฆ่าตายเหมือนฉันแล้วก็ได้
ต้องไปช่วยให้ได้
จะตายไปทั้งแบบนี้ไม่ได้
เลือกสิ
ว่าจะอยู่หรือจะตาย
แววตางดงามดีนี่
จงมองแต่ข้างหน้าและเดินต่อไป อย่าได้หันกลับเชียว
เฮ้ย
ไม่เห็นฟื้นคืนชีพ
อะไรกัน...
ฝาแฝดในรอบ 400 ปี อุตส่าห์ได้ตัวมาแล้วแท้ ๆ
ไม่ใช่ว่าเป็นตัวปลอมที่คาเงโมริทำไว้เหรอ
ฉันเคยเห็นเด็กคนนี้ในหมู่บ้าน
ไม่ผิดตัวแน่
แต่เมื่อหลายปีก่อนยัยนี่ยังเป็นเด็ก
แถมในห้องขังก็ยังมืดอีก
แน่ใจนะว่าเห็นหน้าชัด
ก็บอกว่าไม่ผิดแน่ไง
งั้นแสดงว่าคืนชีพล้มเหลว
อดได้พลัง "ปลด" แล้ว
ยังเหลือ "ผนึก" อยู่ไม่ใช่เหรอ
แค่ใช้ "ผนึก" ก็พอจะขับเคลื่อนโลกเบื้องหลังแล้ว
คนพี่เอาแต่ขลุกตัวอยู่ในหมู่บ้าน
ต้องกลายเป็นผู้ใช้ "ผนึก" ที่เชื่อฟังเราแน่
ได้เวลาฆ่าคนพี่ให้ตาย...
เจออาซะแล้ว
อยู่ไหน
อาซะ
บ้าจังเลยนะอาซะ
ให้มนุษย์ไร้ค่าอย่างพวกฉันฆ่าคนก็ได้...
ขอโทษนะกาบุจัง
การเกิดมาเป็นฝาแฝดแห่งโชคชะตา ไม่ใช่ทางที่ตัวเองเลือกเนี่ยสิ
แต่จากนี้ไปจะเป็นทางที่ฉันเลือกเอง
ขอลงมือทำด้วยตัวเอง
ขอโทษนะท่านพี่
อาซะ น้องสาวตัวน้อยน่ารักไร้เดียงสา
ในอุดมคติของท่านพี่
ไม่อยู่...
บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว
วัวกับหมาหรอกเหรอ
"หัววัวหัวม้า" หรือเปล่านะ
เก่าแก่แต่ก็ได้รับการดูแลรักษาอย่างดี
เจ้าของคงทะนุถนอมน่าดู
หิวแล้วล่ะ
ข้าวเช้าจะเป็นอะไรน้า
อรุณสวัสดิ์ครับ
มีใครอยู่ไหมเอ่ย
อรุณสวัสดิ์ครับคุณคาเงโมริ
อ๊ะ ให้กดอินเตอร์คอมเอาเหรอ
บ้านคนรวยไม่มียามเฝ้าประตูเหรอเนี่ย
ไม่ทราบว่าใครครับ
โอ๊ะ เจอแล้ว
สวัสดี คุณตระกูลคาเงโมริ
ขอโทษที่มารบกวนแต่เช้านะ
ฉันชื่อ ริว ทาเดระ
มารับยูรุ กลับบ้าน
คนตระกูลทาเดระเหรอ
คุณเดระ
เขาบอกว่ามารับคุณพี่ชาย
ลืมเรื่องเดระไปซะสนิทเลย
เอายังไงดีครับ
อ่า
เพราะเล่นออกมาเงียบ ๆ เลยล่ะนะ
หนูถึงเชื่อใจตระกูลคาเงโมริไง
ตระกูลตัวปัญหาน่ะสิ
พูดตามตรง ไม่อยากไปยุ่งด้วยเท่าไหร่ค่ะ
ฟังความทั้งสองฝ่ายพร้อมกันก็ไม่เสียหลาย
ยังไงก่อนอื่น อยากให้คุณเดระเข้ามาที่นี่ก่อน
รับทราบครับ
อากิโอะ พามาหน้าคฤหาสน์เลย
ครับ
คราวนี้ห้ามฆ่านะ
ไม่ฆ่าหรอกครับ
ผมขอโทษครับ
อรุณสวัสดิ์นะจิน
สภาพเละน่าดู เกิดอะไรขึ้นเหรอ
คุณอาสึมะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ
ผู้ใช้ยมลจากภายนอกแห่กันบุกเข้ามาในคฤหาสน์
อาละวาดใหญ่โตเลยครับ
นั่นมันเรื่องใหญ่เลยนี่นา
เอะอะตั้งขนาดนั้น
แต่ไม่เห็นมาช่วยสักนิด มัวทำอะไรอยู่ครับ
หลับอยู่
บอกว่าหูไวแต่ไม่ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครม
หวา อะไรล่ะเนี่ย
นี่มันอะไรกันจินคุง
อรุณสวัสดิ์ ฮากุเระคุง
อ๊ะ อรุณสวัสดิ์ อาสึมะคุง
นี่มันเกิดอะไรขึ้น แผ่นดินไหวเหรอ
ได้ยินว่าผู้ใช้ยมลแห่โจมตีบ้าน
เพราะหมายหัวคุณอาซะกับพี่ชายน่ะ
เอ๋ แล้วอาซะจังปลอดภัยไหม
ขอโทษที่สร้างความวุ่นวายค่ะ
ปลอดภัยดีค่ะ
ค่อยยังชั่ว
เอ๊ะ ที่บอกว่า "หมายหัวพี่ชาย" คือ...
คุณพี่ชายอยู่ที่นี่ครับ
เจอตัวพี่ชายแล้วเหรอ ดีใจด้วยนะอาซะจัง
ยูรุคุงสินะ
ได้ฟังเรื่องจากอาซะจัง...
แล้วล่ะ
นี่คือยมลของท่านพี่ ท่านซ้ายขวา
ฝากตัวด้วยครับ
ขอโทษที่ไม่ได้ร่วมสู้ด้วยตอนเกิดเรื่องนะจินคุง
ปั่นงานทันเดดไลน์เสร็จก็หลับเป็นตาย
ไม่ ๆ ดีใจด้วยที่งานเสร็จครับ
อันตรายนะเนี่ย
คฤหาสน์กางเขตอาคมไว้ไม่ให้คนนอกเข้ามาแท้ ๆ
ไม่รู้ว่าเข้ามาทางไหนตั้งแต่เมื่อไหร่
เราจับตัวคนพวกนั้นไว้ได้เดี๋ยวจะทรมาน…
จะสอบปากคำให้เต็มที่ครับ
แย่จังเลยนะ
คฤหาสน์ไม่ใช่เขตปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว
นอนหลับอุตุไม่ได้แน่
นั่นมันรถของคุณพ่อนี่นา
ป๋ากลับมาแล้วสินะครับ
เหนื่อยหน่อยนะครับ
โอ้ เห็นว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นสินะ
หวัดดี ๆ อรุณสวัสดิ์จ้า
ป๋าหมอนั่นคือ
ริว ทาเดระ ครับ
เจอกันแถวนี้พอดีเลยให้ขึ้นรถมาด้วย
คนตระกูลทาเดระ
เหมือนจะเป็นผู้ปกครองของยูรุคุง
ปลอดภัยดีนะ ยูรุ
โอ้ เจ้าคือยูรุคุงเหรอ
ข้าคือเจ้าบ้านคาเงโมริ ชื่อกอนโซ
ฝากตัวด้วยนะ
ยมลดูสง่างามตามที่ได้ยินมาเลยเน้อ
คู่ชั้นผู้น้อยของหมู่บ้านฮิงาชิ ตระกูลทาเดระ
ทำหน้าที่ติดต่อหมู่บ้านฮิงาชิกับโลกภายนอก
ที่ผ่านมาไม่เคยโผล่หน้าให้เราเห็นแม้แต่ครั้งเดียว
เป็นตระกูลที่ระแวดระวังตัวแจ
แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาเหยียบกลางถิ่นศัตรูโดยไม่ระวัง
มีโอกาสคาเงโมริกับเดระสมรู้ร่วมคิดไหม...
ไม่มีหรอก
ทั้งจินและคุณตาคนนั้น
แผ่จิตสังหารใส่คุณเดระตั้งแต่เมื่อกี้
ตระกูลทาเดระไปทำอะไร ให้ตระกูลคาเงโมริแค้นใจละนั่น
คุณเดระ
มีอะไร
ฟังมาจากยัยนี่แล้ว
ดูเหมือนถ้าผมตายสักครั้ง
จะได้พลัง "ผนึก" มา
คุณเดระรู้อยู่แล้วสินะ
ท่านซ้ายขวาก็ด้วยทำไมถึงไมยอมบอก
ฉันแค่ฟังคนในหมู่บ้านเล่าต่อกันมา ไม่รู้รายละเอียด
แต่ถ้าเป็นคนอ่อนโยนและรักน้องสาวแบบนาย
ถ้าอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นกับอาซะจัง
คงยอมสละตัวตายแทนใช่ไหม
ยิ่งมีหลักประกันว่า "ตายสักครั้งไม่เป็นไร" แบบนี้
ก็ยิ่งทิ้งชีวิตได้ง่ายขึ้น
ความคิดแบบนั้นมันอันตราย
ไม่มีอะไรรับรองได้ว่าตายแล้วจะคืนชีพแน่นอน
เคยบอกแล้วใช่ไหมนอกจากพวกเจ้า ยังมีฝาแฝดล่าสุดในหมู่บ้านฮิงาชิ
เมื่อ 400 ปีกว่าก่อน
ในตอนนั้นฝาแฝดคนนึงไม่คืนชีพเลย
ยืนคุยเรื่องยุ่งยากตรงนี้ก็กระไร
ยูรุคุง หิวหรือเปล่า
จะว่าไปก็ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อคืน
ดีล่ะ ค่อยคุยกันระหว่างกินมื้อเช้ากันเถอะ
เอาแบบนั้นละกัน
เฮ้
เตรียมมื้อเช้าให้ทุกคนหน่อย
- ครับ - ครับ
ไม่ต้องห่วง ไม่วางยาพิษหรอก
ขอบคุณมากครับ ขอกินด้วยคนนะ
ได้ทานข้าวกับท่านพี่ด้วยล่ะ
เฝ้ามองต่อไป
เพื่อไม่ให้ฉันเตลิดห่างไปไหน
ช่วยกอดกันเอาไว้
เพื่อไม่ให้ฉันต้องร้องไห้ออกมา
ยามสายลมหนุนพัดผ่าน
เมื่อเส้นด้ายร้อยผ่านกล้ามแผ่นหลัง
ชำแรกสู่เส้นเลือด
อ้า เจอปีกที่น่าจะพาให้ฉัน
โผปีกขึ้นบินไปได้อีกครั้ง
ถ้าเกิดว่าเธอยังไม่ทัน
ได้โบยบินออกจากรัง งั้นเราก็มา...
บินไปด้วยกัน
(ตัวอย่างตอนต่อไป)
ฮิคารุ ฮากุเระ ครับ
เขียนมังงะครับ
นักเขียนมังงะคืออะไร
ทุกครั้งที่ฝาแฝดแห่งโชคชะตาเกิดขึ้น โลกก็โกลาหล
(ตอนที่ 8 ข้องใจกับวางใจ)